Lieve allemaal,

Hier weer een berichtje uit Mombasa. Heel erg bedankt voor alle lieve reacties, dat heeft me echt goed gedaan! Ondertussen voel ik me weer helemaal goed en ben ik weer lekker aan het werk. Laat ik maar gewoon verder gaan waar ik ongeveer gebleven was. Dat is dus vorige week donderdag, toen ik een dag met Maarten (een nieuwe vrijwilliger) ben mee geweest naar zijn project. Hij werkt op Vilwakwe, een school waar ik al een keer eerder was geweest. De school had echter binnen 2 weken een hele transformatie ondergaan, vanwege hoog bezoek van een Amerikaanse ambassadeur! De houten wanden waren vrolijk geschilderd en ook de scheidingswanden tussen de lokalen zagen er een stuk beter uit. Ik heb een dagje meegelopen op deze school, het is echt een super leuk project! Natuurlijk maakte ik direct een vergelijking met El Roi, en wat word je hier dan goed begeleid! De school is goed georganiseerd, heeft een leuk team van leerkrachten en denkt super goed na over de toekomst. Toen ik er was heb ik in baby-class geholpen en ben ik mee wezen gymen. De kleintjes moesten na het eten gaan slapen (wie niet met z'n ogen dicht lag, werd zelfs bedreigd met straf!). Uiteindelijk, toen iedereen rustig lag, zag het er super schattig uit!! Het hoofd van de school, madam Mary, is een super lieve en enthousiaste vrouw. Bovendien neemt ze haar school heel serieus en denkt ze heel goed over alles na. Ik heb in de tijd dat ik hier ben de school al zien verbeteren. En dat zegt hier in Kenia genoeg!

Vrijdag ben ik voor het eerst naar mijn nieuwe project geweest, Port Reitz. Het is een grote school, dus de eerste dag was voor mijn vooral een beetje rondkijken. De school bestaat uit twee nursery klassen (kinderen zijn hier 5 of 6 jaar oud), class 1 till 8 en twee special klassen. In deze special klassen zitten kinderen met meervoudige beperkingen, die niet in een normale klas kunnen functioneren. De andere klassen bestaan uit een mix van kinderen zonder -en met beperking. Er lopen veel kinderen rond met een waterhoofd, met verlammingen aan de benen of met een mentale beperking. Mijn eerste dag was leuk, al was het nog wel een beetje onduidelijk waar ik precies wilde gaan werken. Daar ben ik nu, na een volle week werken, wel helemaal uit. Ik help, samen met Maartje, in een nursery-class. We staan naast de Keniaanse lerares, waardoor we veel individuele hulp kunnen geven aan kinderen. Met name de kinderen met een (lichte) beperking kunnen dit goed gebruiken. De lerares heeft anders namelijk 29 kinderen in haar eentje, waardoor ze niet genoeg aandacht kan besteden aan elk kind. De kinderen zijn super leuk en heel leergierig. Ze krijgen al Engels en rekenen, waar wij ze goed mee kunnen helpen. Naast het helpen van de lerares geven we ook af en toe zelf een lesje. Deze week hebben we bijvoorbeeld een fruitles gegeven, zodat de kinderen verschillende soorten fruit leren kennen en ook nog wat vitamines binnen krijgen. Ook hebben we ‘handenarbeid' gedaan, ze moesten van klei de cijfers 1 t/m 10 maken (wat de kinderen echt bijzonder leuk vonden!). Al met al zit ik nu goed op mijn plek. Nursery-class voelt nu echt al een beetje als mijn eigen klasje en ik begin me natuurlijk alweer lekker te hechten aan de kids (wordt weer leuk dat afscheid...). Grappig is wel dat onze lerares gister even tussen neus en lippen door vertelde dat ze volgende week de hele week afwezig is. Wat dus betekent dat Maartje en ik het alleen zullen moeten doen volgende week. Een hele uitdaging, maar we hebben er zin in!

De lerares van nursery-class vind ik trouwens ook even het vermelden waard. Zij vormt namelijk echt een uitzondering ten opzichte van de leraressen die ik tot nu toe in Kenia heb meegemaakt. Ze gaat zo leuk met de kinderen om! Ze doet veel aan herhaling (‘wat hebben we vandaag ook alweer geleerd?'), ze geeft kinderen een beurt in de klas en ze geeft super veel complimentjes. Zo leuk om te zien! Wanneer een kind een goed antwoord heeft gegeven, klappen we met z'n allen voor hem/haar. De samenwerking met deze lerares gaat daarom ook erg goed en het is gezellig in de klas.

Dat was ongeveer mijn ‘werk-update', nu moet ik jullie nog even bijpraten over het weekend. Vorige week zaterdag is Jane (de vrouw uit het weeshuis) bij ons op bezoek geweest. Ze heeft ons Keniaanse kookles gegeven, wat echt super leuk was! Daarna natuurlijk met z'n allen lekker gegeten en de recepten opgeschreven. Het wordt een hele uitdaging om dit in Nederland na te gaan maken! Jane is ongeveer de hele dag gebleven en we hebben lekker bij gekletst. Ze vertelde dat de kinderen in het weeshuis ons erg missen en dat we echt nog een keer langs moeten komen (wat we zeker ook gaan doen!). Ook hebben we haar wat filmpjes en foto's laten zien van het weeshuis, wat ze heel erg leuk vond. Vooral als ze zelf te zien was op een foto moest ze heel hard lachen!

Zondag was onze relaxdag, lekker zonnen bij het Reef-hotel. Na een paar uur zonnen kwam er een entertainmentman langs met de vraag of we mee gingen naar aquarobics, maar natuurlijk! We liepen enthousiast naar het zwembad, om vervolgens te zien dat we terecht kwamen in een groep toeristen met een gemiddelde leeftijd van 40 (dit lijkt laag, omdat wij het gemiddelde naar beneden haalden). Ons gezonde kwartiertje begon leuk in een grote kring met wat springoefeningen. Al snel gingen deze individuele oefeningen echter over in koppeloefeningen. Ik vormde een koppel met een grijze fransman van ongeveer 65 jaar (die niet wist hoe snel hij een koppel met een jonger meisje moest vormen). SHIT! Het enige voordeel was dat onze buikspieren (lees: lachspieren) goed getraind zijn. Bij een oefening waarop we met de ruggen tegen elkaar moesten staan en dan gaan lopen (met de ander dus op je rug) lach ik helemaal dubbel van het lachen. Maartje kwam voorbij op de rug van een brede keniaanse vrouw, Maarten op de rug van een oude vrouw (de echtgenote van mijn partner waarschijnlijk) en Leanne (de geluksvogel!) op de rug van de gespierde en gebruinde instructeur. De aquagym bleek dus wat anders dan we ons voorgesteld hadden, maar was zeker wel hilarisch!

Nu is het alweer zaterdagavond. Vandaag zijn we bij Bettie op bezoek geweest. Ze woont, samen met haar 2 kinderen, in een kamer van ongeveer 4x3 meter. Er ligt alleen een matras op de grond, stoelen had ze speciaal voor ons geleend van haar buurman. Het is wel weer even confronterend om te zien hoe sommige mensen hier leven. Gelukkig heeft het huis wel stevige stenen muren met afsluitbare deuren, dus wat dat betreft is het een goed en veilig huis. Bettie had soja melk voor ons gemaakt, waar ze heel trots op was. Haar kinderen hadden een brief voor ons gemaakt met een super lieve tekst. Het was bijzonder om bij Bettie op bezoek te zijn en ze heeft er zelf denk ik ook van genoten. Ze nodigde ons uit om nog een keer met haar mee te gaan naar de kerk, maar hier hebben we ons toch maar heel beleefd onderuit gepraat...

Laat ik, voor de verandering, maar weer afsluiten met mijn programma. Deze week staan Maartje en ik dus alleen voor de klas, ik ben benieuwd hoe het gaat. Maandag ga ik ook nog even bij El Roi op bezoek. Vrijdag hebben we een afspraak met Daniel, een Nederlandse man die we bij toeval zijn tegen gekomen. Hij woont nu een jaar in Mombasa en werkt voor het World Food Program. Vrijdag gaan we met hem lunchen en daarna laat hij ons het ‘warenhuis' zien, waar alle goederen worden opgeslagen. Het lijkt me heel interessant om zijn verhaal te horen!

Dit was mijn verhaaltje weer voor vandaag. Hopelijk gaat alles goed met jullie aan de andere kant van de wereld!

Veel liefs Mirjam