Lieve allemaal,

Onze vrije week hebben we afgesloten met een weekendje Diani Beach. Ik zal zo snel mogelijk foto's op mijn facebook zetten, dan hoef ik niks meer te vertellen! Prachtige blauwe zee, met een spierwit strand. We hadden geluk met het weer (dit is de laatste 2 weken sowieso een stuk beter), dus we hebben lekker geluierd.

Maandag voelde als een soort nieuw begin. Maartje en Leanne vertrokken om half 8 naar Port Reitz school, terwijl ik een uurtje langer kon slapen. Om half 9 vertrok ik vol goede moed naar mijn nieuwe project: El Roi school. Toen ik eraan kwam was er slechts 1 lerares aanwezig, het schoolhoofd (Christine) bleek ziek te zijn. De lerares zei tegen me dat ik class one moest doen, uiteraard heb ik haar opdracht netjes uitgevoerd. Toen ik de klas in kwam, was het een chaos. Er lagen overal schriften, de kinderen renden door de klas en niemand was bezig met de sommen die op het bord stonden. Ik probeerde de kinderen stil te krijgen, wat me niet goed lukte. Al snel had ik door dat hun Engelse taalbeheersing zeer gering was. Ik vond het verschrikkelijk moeilijk om mezelf verstaanbaar en duidelijk uit te drukken. De sommen op het bord bleken voor de meeste kinderen veel te hoog gegrepen. Ze schreven zomaar wat getallen op, zodat ze konden zeggen ‘teacher, I am finish'. Om 10 uur hadden ze pauze, tot 11 uur. Ik wist niet zo goed wat ik moest doen en voelde me erg alleen. Na de pauze wilde ik met de kinderen gaan tekenen. De opdracht was om jezelf te tekenen en vervolgens met de klas te raden wie welke tekening had gemaakt. De kinderen bleken echter niet erg enthousiast, waardoor de moed mij ook al snel in de schoenen zakte. Ze luisterden niet naar me en ze begrepen me niet. Ook had ik een poster gemaakt met ‘regels', die ik belangrijk vond. Bijvoorbeeld dat ze elkaar geen pijn mogen doen (wat ik regelmatig zag gebeuren). Het was de bedoeling dat de kinderen deze lijst zouden aanvullen met dingen die zij belangrijk vonden. Ik heb kinderen nog nooit zo onnozel zien kijken, ze snapten geen bal van mijn bedoeling! Achteraf gezien was dit natuurlijk ook veel te hoog gegrepen. Het zijn misschien kleine dingen die niet lukten, maar ik voelde me erg rot de eerste dag. Het leek of alles mislukte, ik voelde me alleen en ik had geen zin meer.

Gelukkig voel ik me nu een stuk beter. Dinsdag zag ik er erg tegenop om te gaan, maar na veel lieve aanmoedigingen van mijn ouders, Lisa, mijn oma en Bauke ging ik ervoor! Mijn tweede dag viel ontzettend mee, de kinderen waren al een stuk leuker. Ik heb geholpen met rekenen en ik heb een les Engels gegeven. Wel schrik ik nog steeds enorm van het lage niveau van deze kinderen. Er worden sommen op het bord geschreven die ze moeten maken, maar er wordt totaal geen uitleg of feedback gegeven. Hierdoor snappen de kinderen niet wat ze doen en schrijven ze lukraak getallen op. Mijn geduld wordt erg op de proef gesteld (zelf 2+3 kunnen ze nog niet uit hun hoofd), maar het geeft me een heerlijk gevoel wanneer ik kleine verbeteringen zie. De kinderen rekenen de simpelste sommen (bijvoorbeeld 4+1) uit, door het tekenen van 4 rondjes + 1 rondje en dan het totaal te tellen. Moet je nagaan hoe lang het duurt voordat ze 15+6 hebben opgeteld. Ik ben aan het proberen het niveau (van sommen en dergelijke) een stuk naar beneden te brengen, zodat de kinderen gaan begrijpen wat ze doen. Ook heb ik de plaatsen van de kinderen veranderd. Alle jongens zaten bij elkaar in een hoek, de meiden aan de andere kant. Oftewel: chaos! Ik heb naambordjes op de tafels geplakt, zodat iedereen nu een vaste plek heeft. Het gaat stukken beter nu!

Er is een jongen waar ik me erg zorgen om maak. Hij komt totaal niet mee in de les (nog erger dan alle anderen) en kan volgens mij nog niet eens zijn eigen naam schrijven. Hij zit vaak verdrietig voor zich uit te staren, omdat hij niet weet wat hij moet doen. Zelfs wanneer ik hem makkelijke taakjes geef en hem help, komt er vrijwel niks uit. Ik heb dit al aan Christine aangegeven, zij vertelde me dat zijn moeder het niet goed vindt dat hij een klas lager gaat. Maar ik vind het zo sneu voor die jongen! Hij snapt er geen bal van, beleefd er totaal geen lol aan en wordt elke keer geconfronteerd met zijn ‘onkunde'. Een betere situatie om faalangst te ontwikkelen bestaat volgens mij niet. Ik ga dan ook proberen een kleine oplossing voor dit probleem te zoeken, zodat Saidi zich fijner gaat voelen op school.

Nu ik bijna een week op El Roi heb gewerkt, heb ik mezelf al zien veranderen. Mijn geduld is enorm gestegen, mijn houding is iets meer ‘pole pole' en ik geniet nog meer van lachende, lerende en trotse kinderen!

Veel liefs!