Hoi allemaal,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geschreven, dus ik heb dan ook veel te vertellen (en waarschijnlijk vergeet ik dan nog de helft). Laat ik beginnen bij vorige week woensdag, de dag dat we de eerste groep kinderen mee hebben genomen naar Hallerpark. Dit is een soort dierentuin (niet zo groot als in Nederland hoor). We hadden afgesproken dat wij voor de lunch zouden zorgen, dus we hadden 20 broden gekocht en meegenomen naar het park. Terwijl wij op de kinderen aan het wachten waren, kwam er een lief schattig aapje bij ons kijken. Heel leuk natuurlijk, allemaal meteen foto's maken. Minder leuk was dat hij steeds dichterbij kwam (en steeds geïnteresseerder naar onze broodtassen keek). Toen hij plotseling wel héél dicht bij was, maakten Maartje en ik een beweging om hem weg te jagen. Helaas maakten we weinig indruk en werd de aap een beetje agressief. Wij natuurlijk (zoals het echte meiden betaamt) gillend weggerend en de tassen laten staan, waardoor de aap rustig een hele zak brood mee kon nemen de boom in. Sindsdien ben ik toch iets minder gecharmeerd van apen, ze kunnen echt eng zijn! Verder hebben we de hele dag lekker in het park rondgelopen, de kinderen genoten met volle teugen. We kregen een rondleiding langs vissen, slangen, nijlpaarden en nog veel meer dieren. Uiteindelijk mochten we zelf giraffen voeren, een hele belevenis natuurlijk! Sommige kinderen vonden het doodeng (ze hebben een gigantische tong), anderen wisten van geen ophouden. Donderdag hebben we eigenlijk dezelfde dag gehad (ja, zelfs inclusief het voorval met de aap!!), alleen met een andere groep kinderen. Het was echt een leuk uitje, leuk om te zien hoe de kinderen genieten van het ‘buitenshuis' zijn.

Woensdagavond zijn we uit eten geweest met onze huishoudster, Bettie, en haar kinderen. Ze hadden hun mooie kleren aangetrokken voor deze speciale avond. Haar kinderen (een zoon van 5 en een dochter van 7) waren erg verlegen, maar vooral de jongen ontdooide al snel. We hebben lekker gegeten en gezellig gekletst. De kinderen vertelden dat ze nog nooit in een supermarkt waren geweest, wat wij ons natuurlijk bijna niet kunnen voorstellen op die leeftijd! Als ‘toetje' hebben we ze dan ook meegenomen naar de supermarkt. Ze kregen allebei een eigen kinderkarretje en mochten een pakje drinken en een snoepje uitzoeken. Daarna natuurlijk netjes zelf afrekenen (met ons geld uiteraard). Het was geweldig om te zien hoe de kinderen, Wisdom en Allbright, hun ogen uitkeken. Ze genoten ervan om in een supermarkt rond te lopen, moet je nagaan! Bettie vertelde de volgende dag dat ze maar niet konden stoppen met praten over de leuke avond.

Vrijdag was het dan de dag van ons afscheid op Mombasa Children's Home. We hadden slingers en ballonnen gehaald om de ruimte wat te versieren. Natuurlijk ontbraken de cakejes (inclusief kaarsjes), drinken en een klein afscheidscadeautje niet. Van de captain hadden we de avond ervoor gehoord dat de kinderen een fashion-show voor ons georganiseerd hadden, we waren heel benieuwd! 's Ochtends hebben we met alle kinderen het lokaal versierd en na de lunch begon het ‘officiële programma'. We kregen een bedank-speech van de captain, die ons ook een certificaat uitdeelde. Daarna hebben de kinderen voor ons gezongen, allemaal verschillende liedjes. Ik had al een paar keer een brok in mijn keel moeten wegslikken, toen ik zelf een woordje moest zeggen. Natuurlijk hield ik het weer niet droog en was mijn praatje daardoor aan de korte kant (wat ook niet geheel slecht uitkwam, gezien mijn Engelse niveau). Hierna kon de modeshow beginnen en het was werkelijk geweldig! Alle meiden waren opgetut en de jongens hadden hun stoerste kleren aangetrokken. Als echte catwalk-professionals liepen ze het lokaal op en neer. Er zijn filmpjes gemaakt, dus jullie kunnen meegenieten als ik weer in Nederland ben. Na deze gezellige en vrolijke dag, kwam dan toch het moment dat we afscheid moesten nemen. We hebben alle kinderen persoonlijk gedag gezegd, bij de één was dat lastiger dan bij de ander. Vooral de jongere kinderen hadden het er erg moeilijk mee. Twee meisjes begonnen heel hard te huilen toen we weggingen, dat was zo vreselijk! Ik zal deze kinderen nooit vergeten en ik denk dat ik ze ook echt wel ga missen!

Ondertussen, ook niet geheel onbelangrijk om te vertellen, waren we erachter gekomen dat alle scholen tot 5 september dicht zijn. Wat dus betekent dat we deze week vrij zijn. Hier hadden we niet op gerekend, dus we hadden in principe niet zoveel te doen. Na veel overleg met de coördinator hier, hebben we besloten om te helpen met het schilderen van de Bombululu school. Het gebouw was wit met tekeningen en is (sinds vandaag) mooi lichtblauw met een grijze onderkant, de kleuren van het schooluniform. We hebben drie dagen geschilderd, met hulp van wat jongens, en het resultaat mag er best wezen. Ondanks dat Kenianen het niet heel nauw nemen met nette randjes en knoeien op de vloer haha!

Mijn blog wordt dit keer een beetje lang, sorry daarvoor. Toch zijn er nog twee dingen die ik jullie niet wil onthouden. We waren uitgenodigd door een vrouw van het weeshuis om zaterdag bij haar op bezoek te komen. Ze kwam ons ophalen in de stad en samen zijn we naar haar huisje gereden. Het was meer een hutje (gelukkig wel met stenen wanden), met een dak van golfplaten. Dat was wel even schrikken. Deze vrouw, Jane, werkt al 21 jaar in het weeshuis en voelt zich dus een soort van moeder voor de kinderen. Het is geweldig hoe zij over haar werk praat, haar droom is om ooit zelf een weeshuis te beginnen. Ze heeft daar alleen het geld (nog) niet voor. We hebben er van 11 tot 4 gezeten en het was super gezellig. Haar zoon en dochter waren er ook, waarmee we veel gekletst hebben. Ze hebben heerlijk voor ons gekookt, we werden echt verwend! En ook al heeft ze het zelf niet breed, er mochten ook 5 buurtkindjes mee komen eten. Jane is een ontzettend lieve vrouw met een hart van goud! We gaan haar zeker nog een paar keer opzoeken.

Het laatste wat ik graag nog met jullie wil delen, is ons bezoek aan de kerk. Bettie had gevraagd of we met haar mee wilden naar de kerk, dat zou ze heel fijn vinden. Natuurlijk zeiden we ja, en zondag om half 9 kwam ze ons ophalen. Om 9 uur arriveerden we bij de kerk, de dienst was buiten onder een grote tent. Wat een belevenis, maar ik vond het verschrikkelijk. Ze hebben (zonder overdrijven) van 9 tot 11 aan één stuk door gezongen (zeer weinig afwisseling, één lied duurde ongeveer 20 minuten). Alle mensen stonden, sprongen, huilden of lagen op de grond. Het was echt een chaos, de mensen waren zo vol in aanbidding. Er vielen mensen neer, die vervolgens naar voren werden gedragen en daar neergelegd. Na 10 minuten kwamen deze mensen dan weer bij en gingen ze weer terug naar de menigte. Ik vond het echt vreselijk, de sfeer was beangstigend en ik wilde eigenlijk zo snel mogelijk weg. Helaas konden we pas om 13.15 uur weg (terwijl het toen nog niet eens was afgelopen!). Achteraf ben ik wel blij dat ik het heb meegemaakt, maar op het moment zelf voelde ik me verschrikkelijk! Gelukkig hebben we die zondag ook nog wat leuks gedaan, namelijk met de kinderen van Bettie naar het strand. Bettie wilde graag nog in de kerk blijven, ze vroeg of wij haar kinderen mee wilden nemen. Ze waren nog nooit op het strand geweest (terwijl ze er zo dichtbij wonen!), dus hebben we ze meegenomen. Het was geweldig, wat hebben ze genoten! We hebben uren in het water gespeeld en toen Bettie uit de kerk kwam, wilden ze niet meer mee naar huis. Het gaf me een geweldig gevoel om deze twee kinderen zo'n leuke middag te geven J

Nou, nu ben ik echt uit verteld denk ik. Ik kan nog wel veel meer vertellen, maar dan wordt het wel heel langdradig (bovendien neemt de kans dat mensen mijn blog gaan lezen dan aanzienlijk af). Ik hoop dat alles ook goed gaat in Nederland, nog precies 7 weken en dan kom ik weer terug!

Veel liefs van mij