Lieve iedereen,

Vandaag schrijf ik mijn verhaal met een raar gevoel. Het werken in Kenia zit er op voor mij. Na tien drukke, intensieve en super leuke weken heb ik dan nu ‘vakantie'. Het voelt heel gek, omdat de tijd heel snel is gegaan. Als ik terug denk aan alle geweldige dingen die we (tot nu toe!) hebben meegemaakt, weet ik zeker dat dit een reis is die ik nooit ga vergeten.

Het is een beetje een chaos in mijn hoofd en we hebben drukke weken gehad, dus ik denk dat ik jullie heel veel ga vergeten te vertellen. Maar ik zal mijn best doen... Vorige week vrijdag hebben we geluncht met de man van het World Food Program, Daniel. Helaas waren we met teveel mensen om het warenhuis te bezoeken, dus we hebben alleen over zijn werk hier gepraat. Hij is in de kampen in het noorden van Kenia geweest, waar alle vluchtelingen uit Somalië zitten. De situatie is er ontzettend slecht. De mensen in de vluchtelingenkampen schijnen het echter nog een stuk beter te hebben dan de Kenianen die er buiten wonen. Het was erg interessant om zijn verhaal te horen. Hij werkt er nu een jaar en zal er nog 2 jaar werken. Het is nu natuurlijk een hele drukke periode, omdat er ontzettend veel voedsel wordt gestuurd vanuit allerlei landen. Dit komt allemaal aan in de havens van Mombasa, van waaruit het vervoerd wordt naar de kampen in het noorden.

Zaterdag hebben we meegedaan aan een sponsorloop om geld op te halen voor vrouwen met borstkanker. Een lerares op onze school heeft zelf borstkanker gehad en is er gelukkig (dankzij goede medische hulp) van genezen. Zij is nu actief in een stichting die geld ophaalt voor vrouwen met borstkanker die hun eigen behandeling niet kunnen betalen. Voor een operatie betalen de vrouwen 130.000 shilling (dat is ongeveer 100 euro), daarna moeten ze nog chemotherapie (à 30.000 shilling per behandeling), radiotherapie en medicijnen voor 5 jaar betalen. Jullie snappen natuurlijk dat de meeste Keniaanse vrouwen deze bedragen niet op kunnen brengen. Nadat we dit verhaal van haar hadden gehoord, besloten we om mee te doen aan de sponsorloop. We konden er spullen kopen (zoals t-shirts en pennen), waarvan het geld dan naar de stichting gaat. Het was een hele leuke belevenis, want het was best groots op gezet. Met een grote groep mannen en vrouwen hebben we ongeveer 1,5 uur door de straten van Mombasa gelopen. We hadden zelfs een fanfare en politie om het verkeer tegen te houden. Ik vind het ontzettend goed dat deze vrouwen (ze noemen zichzelf de survivors) zich inzetten voor andere vrouwen. Maartje, Leanne en ik hebben dan ook besloten om 50.000 shilling (ongeveer 400 euro) aan deze prachtige stichting te doneren. We zijn met Dorah (de lerares) naar de bank gegaan en hebben het geld laten storten. Wat trouwens niet echt soepel verliep, omdat je met een pinpas maar 10.000 shilling per keer kan opnemen (hier kwamen we achter nadat we het bij 4 verschillende banken hadden gevraagd). Dus moesten we vijf keer pinnen en vervolgens een uur in de rij staan om het geld te laten storten op de goede rekening. Maar het was alle moeite waard, ze waren zo ontzettend blij!!

De laatste werkweek is snel voorbij gegaan. Donderdag zijn we met onze klas naar Haller park geweest (de dierentuin waar we ook al met het weeshuis waren geweest). Het was een drukke bedoeling, met alle kleine kindjes en ook nog 4 rolstoelen die geduwd moesten worden. Maar de kinderen hebben er ontzettend van genoten! Alleen de matatu-rit naar het park toe bleek al heel speciaal voor ze. De meeste kinderen zijn denk ik nog nooit voorbij hun eigen wijk geweest. Ze waren zo blij en het was super gezellig. Eigenlijk zijn alle kinderen uit onze klas leuk, het zijn echt schatjes! Ook deze kinderen ga ik niet vergeten, ze zijn allemaal zo bijzonder. Allemaal hebben ze iets bijzonders, wat ze zo speciaal maakt!

Wat ook leuk is om te vertellen is dat we deze week allemaal portretfoto's van de kinderen uit onze klas hebben gemaakt. We hebben zeg maar voor schoolfotograaf gespeeld. Deze foto's hebben we af laten drukken en vandaag (tijdens ons afscheid) aan elk kind hun eigen foto gegeven. Ze waren zo blij, echt ongelooflijk! Heel trots lieten ze de foto's aan iedereen zien (voor de meeste kinderen was dit denk ik de eerste keer dat ze een foto van zichzelf zagen). Verder hebben we er vandaag een lekkere feestdag van gemaakt. We hadden chipsringetjes gevonden in de supermarkt, waarmee we een chips-ketting hebben gemaakt. Eerst gezellig knutselen en het daarna (en stiekem natuurlijk ook tijdens) lekker oppeuzelen. De kinderen waren dol enthousiast!

We kregen ook nog een officieel afscheid, waarbij alle leraren bij elkaar geroepen werden. Allemaal bedankwoordjes en speeches van verschillende mensen, waarbij ik natuurlijk weer meerdere malen een brok in mijn keel kreeg. We hebben met z'n allen Keniaanse thee gedronken en we hebben een doek als afscheidscadeautje gekregen. Ook werden we hartelijk bedankt voor de 2 rolstoelen die we gedoneerd hebben. Het zijn rolstoelen voor kinderen met spina bifida (zij voelen vaak niet goed aan wanneer ze naar de wc moeten), waarbij er een gat zit in de zitting. Hierdoor kunnen de kinderen gemakkelijk en sneller naar de wc. Dit is een stuk hygiënischer en makkelijker voor de begeleiding. De rolstoelen hebben we gister besteld en ze zijn vandaag aangekomen. Helaas waren we net weg van school, dus we hebben ze niet meer gezien. Maar er zijn nog twee Nederlandse vrijwilligers op Port Reitz en die gaan een paar foto's voor ons maken.

Het is een gek idee dat we nu klaar zijn met ons werk hier, maar ik heb toch ook wel veel zin om lekker vrij te zijn. We gaan van maandag tot en met donderdag op safari (HEEL VEEL ZIN IN!) en daarna gaan we nog een keer het weeshuis bezoeken, relaxen op het strand en een dagtrip naar Wasini Island. Op deze dagtrip gaan we snorkelen, proberen dolfijnen te spotten en een grot bezoeken waar ze vroeger slaven in verborgen. We hebben dus nog allemaal leuke dingen in het vooruitzicht! En dan is het alweer tijd om naar huis te gaan..... De tijd is voorbij gevlogen!

Er volgt vast en zeker nog een laatste verhaal vanuit Kenia en daarna kan ik jullie lekker alles in het echt vertellen! Heel veel liefs en tot snel!