Lieve allemaal,

De afgelopen 1,5 week was voor mij erg moeilijk. Na een lastig begin op El Roi, dacht ik vorige week dat ik het wel vol zou houden. Toch merkte ik dat ik in het weekend continu met mijn hoofd bij de school zat. Ik was dingen aan het verzinnen om te doen, zodat ik het beter naar mijn zin zou krijgen. Ik kon het niet los laten en ik had dan ook geen zin om maandag weer te beginnen.

Ik had in het weekend bedacht dat ik een soort telrekjes met de kinderen wilde maken, die ze kunnen gebruiken om te rekenen. Ik had grote foam-kralen mee, die ze op een flexibel stokje moesten rijgen. Vooral voor de kinderen die veel moeite hebben met rekenen, leek het me een goed idee. Maandag gingen we deze rekjes maken en daarna gebruiken met rekenen. De eerste twee sommen werden de rekjes inderdaad gebruikt, maar al snel vielen de kinderen terug op hun oude methode. Ik bleef stimuleren om het rekje te gebruiken, maar als armband bleek het veel interessanter te zijn.

Ik vind het moeilijk om uit te leggen waarom ik maandag eveneens weer met een rotgevoel thuis kwam. Ten eerste luisteren de meeste kinderen nog steeds niet (sommigen omdat ze brutaal zijn, sommigen omdat ze me niet begrijpen). Orde krijgen in de klas lukt me dan ook amper, waardoor het een chaos blijft. Kinderen slaan elkaar erg vaak op een dag, elke keer geef ik ze er weer straf voor. Alleen lijken mijn straffen totaal niet aan te komen (is ook wel een beetje logisch als je het vergelijkt met de lichamelijke straffen die ze waarschijnlijk gewend zijn). Ik voel me vaak voor aap staan, omdat de kinderen toch blijven doen wat ze willen. Ik voelde me echt machteloos, vooral omdat ik zo mijn best deed. Ik zat er maandag dus weer flink doorheen en ik had mezelf voorgenomen om dinsdag alleen maar leuke dingen te gaan doen met de kinderen. Ik had een leuke Bingo voorbereid en 's middags wilde ik gaan gymen met de klas. De Bingo snapten ze nog steeds niet, al leken ze het wel leuk te vinden. Maar de gym van 's middags was echt een totale ramp. Ik had spellen voorbereid, waarbij ik zo min mogelijk in het Engels hoefde uit te leggen. Maar het leek wel of de kinderen niet mee wilden doen, ze waren continu aan het klieren en vechten. Ik ben best wel gewend aan klierende kinderen, maar ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik had alles uit de kast gehaald en nog wilde het niet lukken!! Ik voelde me rot en alleen, ik kon niet wachten tot de dag afgelopen was.

De communicatie met de kinderen verloopt zo slecht dat ik het gevoel heb alsof ik ze niks duidelijk kan maken. Uitleg en complimentjes, maar ook waarschuwingen en straffen, komen niet aan. Daarnaast is het niveau in één klas zo ontzettend groot dat klassikaal werken eigenlijk geen zin heeft. Voor de ene helft is het dan namelijk veel te makkelijk, terwijl de andere helft geen idee heeft waar je mee bezig bent. Ook individueel werken met kinderen is geen optie als je alleen bent, want dan gaan alle andere kinderen hun eigen gang. Daarnaast is er slechts één boek Engels, zodat de kinderen ook niet alleen kunnen werken. Ze moeten opdrachten van het bord overschrijven en hierdoor is het vrijwel onmogelijk om les te geven op verschillende niveaus. Als ik nou 3 maanden de tijd had gehad, was het me misschien gelukt om hier een oplossing voor te vinden. Maar nu zag ik dat absoluut niet zitten.

Toen ik dinsdagmiddag terug was in het appartement heb ik, samen met mijn lieve moeder, besloten om toch te stoppen bij El Roi. Tot nu toe ben ik elke dag terug gekomen met een verdrietig gevoel en zo wil ik niet mijn laatste 4 weken doorbrengen. Terwijl ik de kinderen probeerde te helpen, ging ik er zelf eigenlijk een beetje aan onderdoor. Toch was het nemen van deze beslissing echt niet makkelijk voor me. Christine, het hoofd van de school, rekende op me en bovendien voelde het alsof ik faalde. ‘Waarom lukt het me nou niet?' vroeg ik mezelf steeds af. Ook voelde ik me een aansteller, omdat er tenslotte al meer vrijwilligers op deze school al geweest. Ik moest voor mijn gevoel kiezen tussen de kinderen en mezelf.

Gisteravond heb ik Peter, de lokale coördinator, gebeld om mijn verhaal te doen. Hij schrok natuurlijk wel even, maar ging er heel goed mee om. Ik vond het erg moeilijk om het te vertellen. In het Nederlands zijn mijn redenen al zo moeilijk te begrijpen, laat staan dat ik ze in het Engels moet uitleggen. Vandaag heb ik met Christine gepraat en ze vatte het heel goed op. Ik was zo zenuwachtig, maar ze leek helemaal niet boos of teleurgesteld. Ze is hartstikke dankbaar dat ik er even ben geweest en hoopt me nog een keer te zien. Ik kreeg vandaag dan ook mijn afscheidsliedjes en ik heb de kinderen getrakteerd. Christine staat erop dat ik nog afscheidstekeningen van de kinderen krijg, dus die komen nog als het goed is.

Op dit moment voel ik me aan de ene kant opgelucht, maar ik voel me ook een afhaker. Die kinderen hebben zo hard een lerares nodig en dan ga ik weg. Ik vind het heel moeilijk en moet mijn eigen beslissing eigenlijk nog accepteren. Toch denk ik ook dat de kinderen niet veel aan mij hadden op deze manier. Ik voelde me niet op mijn gemak en dat zullen ze vast en zeker gemerkt hebben. Als het goed is begin ik maandag op Port Reitz school, waar Leanne en Maartje al werken. Het is een hele grote school, waar ze veel hulp kunnen gebruiken. Vooral het geven van individuele aandacht aan gehandicapte kinderen is daar belangrijk. Ik heb erg zin om een ‘nieuwe start' te maken, ook als is het maar voor 3 weken.

Het was moeilijk om mijn gevoelens van de afgelopen week te beschrijven, het is ook niet helemaal goed gelukt! Voor degenen die van leedvermaak houden is het nog wel leuk om mijn lichamelijke conditie te beschrijven (die op dit moment ook niet al te best is haha!). Als ik namelijk in de spiegel kijk, zie ik een gezicht met een dikke zumba-lip van de koortsblaren en een mooi blauw/paars dik oog. Het ziet er werkelijk waar niet uit! Dat oog heb ik trouwens te danken aan een rennend jongetje die me per ongeluk een kopstoot gaf.

Nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte, ik hoop dat jullie het enigszins kunnen begrijpen.

Lieve groetjes vanuit Mombasa