Lieve allemaal,

Een nieuw berichtje vanuit het vrijwilligershuis. Vandaag zijn we voor het eerst naar het weeshuis geweest. We zouden er om 9 uur zijn, dus we vertrokken om 8 uur vanuit ons appartement. Voor het eerst met z'n drieën op stap, het was best spannend! We zijn meteen in de goede matatu gestapt, later bleek het er ook nog een te zijn met een redelijk rustige chauffeur. Toch waren Leanne en ik behoorlijk misselijk toen we in ‘the town' aankwamen. Daar moesten we een tuktuk (een soort motortaxi) nemen om bij het weeshuis te komen. De ‘captain' (zo wordt de directeur van het weeshuis genoemd, erg apart!) was in geen velden en wegen te bekennen (als deze uitdrukking verkeerd is, ligt het aan Maartje!). We liepen dus maar naar de kinderen toe, die allemaal een beetje terughoudend waren. Logisch ook, want ze hadden nog nooit met vrijwilligers gewerkt (wie weet waren wij wel de eerste blanken die ze zagen). Dit was in tegenstelling tot de kinderen van El Roi school heel anders. Daar hebben we gister even kennis gemaakt. Alle kinderen kwamen naar ons toe gerend en ze hebben serieus wel een half uur voor ons gezongen (lees: keihard liedjes opgezegd). Ze hielden maar niet op haha! De directrice, mama Christina, is een hele aardige vrouw. Dus na gister heb ik zeker ook zin in mijn 6 weken op El Roi!

Maar even terug naar vandaag, de kinderen waren al snel ontdooid. Ze waren allemaal ontzettend gefascineerd door de beugel van Maartje. Allemaal (onbeschaamd) kijken en wijzen naar haar tanden. Toen de bel ging, moesten ze (blijkbaar) naar binnen om te gaan studeren. Ze pakten allemaal boekjes en gingen lezen (de meesten kunnen echt goed Engels!). Na 1,5 uur ging de bel voor de thee-pauze met een stuk brood. Maartje, Leanne en ik gingen natuurlijk braaf een beker thee halen. Deze thee (met heel veel melk) werd geschept uit een plastic emmer, die er niet al te hygiënisch uitzag. Ik moet eerlijk bekennen dat we onze thee hebben verdeeld over een aantal kindjes. Na de pauze moesten ze weer 1,5 uur gaan studeren, maar er is niemand die toezicht houdt dus iedereen doet maar wat. Sommige kinderen gaan heel braaf hun huiswerk doen, terwijl anderen alleen maar rond rennen. Voor ons was het lastig om te beslissen wat we konden gaan doen. De captain had zich nog altijd niet laten zien, en we durfden niet zomaar hun studeertijd te gaan indelen. Gelukkig hebben we aan het eind van de dag wel met de captain gesproken, zodat we nu weten dat we ons ‘own program' mogen maken. We zijn nu hard bezig om allerlei leuke activiteiten te gaan verzinnen voor de komende dagen. Het enige wat we vandaag met de kinderen hebben gedaan, was ballonnen op blazen, die hadden we wel meegenomen. Toen ze de eerste ballon zagen, veranderden ze zowat in wilde beesten. Iedereen moest en zou een ballon te pakken krijgen!! Ze waren er ontzettend blij mee, zelfs de oudere kinderen. Daarna gingen de oudere meiden voetballen, Maartje deed heel stoer (in de volle zon en met blote voeten) mee. Een beetje jammer dat ze de eerste (en waarschijnlijk enige aanwezige) bal over de muur heen trapte haha! Gelukkig kon een lenige jongen over de muur heen klimmen en de bal terugpakken. Het voetballen bleek voor Maartje sowieso niet zo'n succes, want er hangt nu een lap vlees onder haar voet los . Tja, wij mzungu's (blanken) zijn niet gewend om op blote voeten te voetballen! Na het voetballen zijn we maar naar huis gegaan, aangezien Maartje haar voet moest verzorgen en ik mijn buik angstaanjagend hoorde rommelen. De matatu terug was iets ruiger dan de heenweg en bovendien moest ik met samengeknepen billen zitten (ik zal verder niet in details treden, maar mijn eerste diarree ervaring heeft zich zojuist voor gedaan :p).

Nu zitten we lekker in onze tuin wat dingen voor te bereiden voor morgen. We gaan met de oudere meiden ‘Scooby-dooen' (van die armbandjes maken) en met de jongere kinderen tekenen en kleuren. Ik ben erg benieuwd hoe het morgen is, want vandaag was het allemaal nog een beetje onwennig. De captain is heel aardig, maar hij laat (nog) niet echt blijken wat hij van ons verwacht. Het wordt dus veel improviseren en initiatief nemen! J

Ik hoorde dat het in Nederland nu eindelijk lekker weer is, dat is fijn voor jullie! Bedankt voor alle leuke en lieve reacties, het is heel fijn om te merken dat jullie met ons ‘meereizen'!

Veel liefs Mirjam