Mijn eerste bericht uit Kenia, snel he! Ik zit op mijn bed (tevens de bank in het huis) te bedenken hoe ik mijn eerste ervaringen in Afrika op papier ga zetten. We zitten nu met z'n 9en in het huis (er zijn maar 7 bedden), dus Leanne en ik slapen voor twee nachtjes op de bank. Maar ik merk nu dat de bank heerlijk zit, dus vannacht zal ik vast en zeker lekker slapen!

Ik zal beginnen te vertellen over gister, onze dag van vertrek. 29 juli, de datum die al bijna een jaar in mijn hoofd zit. En dan ineens is het zover, we gaan op weg naar het vliegveld in Dusseldorf. Bauke, papa, mama en ik. Lisa en Ernestina waren er helaas niet bij L Lisa zit in Nicaragua en Ernestina moest werken. Bovendien gingen alle inzittenden van onze auto direct verder op vakantie. Pap en mam zijn door gereden naar Frankrijk en Bauke is een paar uur later naar Spanje gevlogen (helaas had ie ook nog vertraging, dus dat was een lange dag voor hem). Het gevoel dat ik gister had is moeilijk te omschrijven. Ik had niet geslapen (sorry Bauk, jij daardoor ook niet!) en was misselijk van de zenuwen, tegelijkertijd was ik nieuwsgierig naar wat me te wachten stond. Op het vliegveld hebben we met z'n allen wat gedronken, strak en trillerig van de zenuwen (ik in ieder geval wel). Het ‘aanhikken' tegen het afscheid was niet fijn, dus besloten we na ongeveer 1,5 uur afscheid te gaan nemen. Leanne begon meteen te snikken, Maartje viel haar al snel bij en daarna kon ik het natuurlijk ook niet meer droog houden. Grappig was dat we allemaal hard moesten huilen, maar toch ook lachen. Het ‘achterom kijken en zwaaien' was echt verschrikkelijk!! Het idee wat we allemaal hadden na het afscheid was: ‘ Waarom deden we dit ook al weer??'.

Onze vlucht is eigenlijk hartstikke goed verlopen. Behalve dat we bijna naar Wenen waren gevlogen in plaats van naar Berlijn. ‘This is your captain speaking, welcome on board. We will fly to Wien (ofzo)'. Dus de stewardesses lachen en toen kwam de piloot erachter dat we naar Berlijn moesten. Deze goede voorbereiding van de piloot gaf ons natuurlijk een veilig gevoel!! De overstap in Berlijn, 4,5 uur wachten, viel hartstikke mee. Ik kreeg er steeds meer zin in!

Aangekomen in Mombasa moesten we ons visum gaan regelen. Wij gingen natuurlijk eerst even rustig naar de wc, waardoor we helemaal achteraan de rij stonden (en uiteindelijk 1,5 uur moesten wachten). Toen we 3 minuten in de rij stonden, vielen alle lichten uit. Haha een passend begin! Onze bagage was netjes meegereisd, dus het vliegveld konden we verlaten. We werden opgehaald door twee Peters, die ons en onze bagage naar het Doingooodhouse brachten. De reis naar het appartement was heftig, het verkeer is ontzettend druk, chaotisch en gevaarlijk! Ze rijden sowieso aan de linkerkant van de weg (Leanne ging doodleuk achter het stuur zitten toen ze op de passagiersstoel wilde plaatsnemen haha!), daarnaast lijken er ook geen verkeersregels te bestaan. Iedereen haalt elkaar in en snijdt elkaar af, op de meest ongelukkige momenten. Daarnaast lopen er ook nog heel veel mensen op straat, naar alle huisjes en winkeltjes die langs de weg staan. Het was een drukke bedoeling, met veel rotzooi en armoede langs de weg. We waren alle drie duidelijk onder de indruk.

De dag is eigenlijk omgevlogen. We kregen een leuke ontvangst van de vrijwilligers die er al zitten. Met Marjanke, Demi, Iris zijn we een hapje gaan eten en hebben we wat boodschappen gedaan. We wonen drie minuten van een internet-cafe en een grote supermarkt af, dat is wel super handig. Daarna zijn we naar het strand geweest, bij een hotel. We hebben lekker gezond en gezwommen, het lijkt hier wel vakantie! ;) Twee vrijwilligers hadden hun afscheidsuitje met de kinderen van hun klas, ze gingen met z'n allen zwemmen in de zee. Het was geweldig om alle kinderen zo vrolijk te zien, ze genoten met volle teugen! Raar om te horen dat de meeste van deze kinderen nog nooit in de zee waren geweest.

Toen ik de kinderen zo vrolijk en blij zag genieten van de zee, kreeg ik opeens ontzettend veel zin in ons werk hier. Ik hoop dat ik de komende drie maanden bij heel veel kinderen een zelfde grote glimlach op hun gezicht kan krijgen. Daar ga ik in ieder geval heel erg mijn best voor doen!!

Nou, ik ga zo maar eens proberen te slapen (heb ik maar weinig gedaan de afgelopen twee dagen). Morgen hebben we nog een relax-dagje; maandag krijgen we een rondleiding door Mombasa en waarschijnlijk beginnen we dinsdag op het weeshuis. Ik heb er heel veel zin in en ga me voor de volle 100 procent inzetten!

Heel veel liefs vanuit Mombasa!