Zoals beloofd een verhaaltje over ons weekendje weg naar Lamu. Ik ben blij dat ik dit nog met jullie kan delen, aangezien de heenreis nogal gevaarlijk was (zéér zachtjes uitgedrukt!). Ik zal proberen om het jullie zo goed mogelijk te vertellen, zodat jullie je kunnen voorstellen hoe bang we af en toe waren. We moesten om half 6 weg uit ons appartement, het was nog pikkedonker. Maartje en ik zaten (voor het eerst) voor in de Matatu, wat opzich al niet echt fijn was. Iedereen rijdt hier standaard met grootlicht en we hadden natuurlijk weer een stoere uitslover als chauffeur. Gelukkig zijn we de ritjes naar ‘Town' ondertussen wel gewend, dus na 5 minuten zaten we alweer rustig te kletsen. Om 6 uur kwamen we aan bij de opstapplaats van de bus, een half uur te vroeg. Er stonden twee bussen van Tawakal (onze maatschappij) klaar : een gammele en een hele gammele. Wij natuurlijk duimen dat de beste voor ons zou zijn, maar natuurlijk bleek het tegenovergestelde waar. Na een half uur uitlaatgassen in te hebben geademd, mochten we de bus in (om vervolgens nog een half uur op vertrek te wachten). Het was erg duidelijk dat we vertrokken, want toen de motor startte klonk het alsof er 10 scooters (met verwijderde geluidsdemper) langskwamen en was de hele straat zwart van de rook. De bus rammelde verdacht veel en de rit was (ondanks de gladde geasfalteerde weg) behoorlijk hobbelig. We kwamen dan ook tot de conclusie dat er minstens één band lek moest zijn, dat de vering totaal naar de ***** was en dat dit wel eens onze laatste busrit ooit zou kunnen worden. Tot overmaat van ramp hield de chauffeur zich ook niet echt aan de snelheid en leek hij er een sport van te maken om in te halen op de gevaarlijkste momenten. Gelukkig kwamen we al snel op wat rustigere wegen, zodat de kans op een frontale botsing enigszins afnam. Na ongeveer 3 uur rijden, hielden de verharde wegen op en begonnen de zand weggetjes. Een volle blaas, een weg boordevol enorme gaten en een kapotte bus is niet bepaald een fijne combinatie, het was VERSCHRIKKELIJK. Een leuke bijkomstigheid was dat de ‘hoedenplank' (die plank boven je hoofd waar je tassen op kunt leggen) aan één kant half los liet. Hierdoor moest je bij elk kuiltje (en dat waren er dus nogal wat) op je hoede zijn dat die plank (inclusief de nodige kilo's aan bagage) niet op je hoofd terecht kwam. Wonder boven wonder hebben de plank, en alle passagiers, de busrit overleefd.

Aangekomen bij het water, moesten we een veerboot naar het eiland nemen. Het was een kwartiertje varen en we werden hartelijk (lees: zéér hartelijk) ontvangen. Er kwamen allerlei proppers op ons af, die ons naar een mooi hotel wilden leiden. Om gek van te worden!! Uiteindelijk een fijn hotel gevonden (voor 8 euro per nacht, inclusief ontbijt). De rest van de middag hebben we even rondgelopen door de steegjes (met allemaal lieve ezeltjes) en daarna lekker uit eten geweest. Zaterdag hadden we een tripje geboekt, we hebben gezeild en gevist. De hele dag gevaren, geprobeerd vissen te vangen (wat mij natuurlijk niet gelukt is), een bbq gehad en op het strand gelegen. Het was een heerlijke dag! 's Avonds werden we erg spontaan uitgenodigd door Captain Dolphin (de jongen van onze trip) om met hun mee te eten op straat. Het is Ramadan, dus ze hadden de hele dag nog niks gegeten en gedronken. We hebben wat lekkere hapjes geproefd, waarna hij ons uitnodigde om het hoofdgerecht bij zijn familie te komen eten. We hadden een beetje gemengde gevoelens over deze uitnodiging en hebben uiteindelijk toch maar nee gezegd (door middel van een leugentje om eigen best wil).

Zondag hadden we om 11 uur de bus terug. We waren allemaal mentaal ontzettend goed voorbereid op weer zo'n helse rit, waardoor de terugreis enorm meeviel! Of misschien was het gewoon de betere staat waarin de bus verkeerde. Toch waren we allemaal wel erg moe toen we thuis aankwamen en zijn we (zoals gewoonlijk) weer lekker vroeg gaan slapen.

Vandaag zijn we naar Blessed Camp geweest, een plek waar ik al iets over verteld heb. Hier leven Lepra-patiënten met hun kinderen en familie. Het is een hele bijzondere plek, met heel veel lieve mensen. Het medische team was er vandaag om de wonden te verzorgen en om jiggers te verwijderen. Jiggers zijn zandvlooien die in je huid kruipen en daar eitjes gaan leggen. Alle kinderen lopen er op blote voeten, waardoor ze deze beestjes ontzettend snel oplopen. Zoals jullie weten, ben ik niet echt een held op het gebied van medische behandelingen. Toch heb ik gekeken naar de wonden en de plekken waar de jiggers zaten (een hele overwinning). Het zag er echt heel naar uit. De kinderen met jiggers moesten eerst een half uur in een desinfecterend badje zitten met hun voeten, waarna de jiggers (inclusief de eitjes) weggesneden werden. Hiernaar heb ik niet gekeken, want zelfs de andere meiden vonden het erg vervelend. Eén jongen had het heel erg en moest heel hard huilen tijdens de behandeling. Het was echt niet leuk om te zien, zoals jullie begrijpen. Het ergste is nog dat de jiggers op zich redelijk makkelijk te voorkomen zijn. Als de kinderen schoenen zouden hebben (of zich alleen elke dag goed zouden wassen), dan maken de jiggers veel minder kans. Gelukkig hoorden we vandaag van een vrijwilliger daar dat er woensdag een zak met 70 schoenen komt, zodat de meeste kinderen schoenen krijgen. Hopelijk scheelt dat een hoop jiggers en pijn voor deze kinderen! Verder hebben we nog een rondleiding gekregen op Blessed Camp. De fundering van de nieuwe school (waarvoor ik onder andere geld heb gedoneerd) is klaar en deze week komt er materiaal voor de muren en het dak. Ook is er een nieuw gebouw gemaakt voor de medische behandeling (dit gebeurt nu bij mooi weer onder een boom en bij slecht weer gebeurt het niet). Al met al is het een erg mooi project, met heel veel mogelijkheden!

Als laatst wil ik nog even zeggen dat ik blij ben met alle leuke en lieve reacties. Ik heb hopelijk betere methoden dan slaan Harold! Eén lerares slaat er namelijk wel (hoorde ik van een vrijwilliger die er nu zit), totdat de kinderen krijsen en huilen. Ik hoop niet dat ik dit mee ga maken, want ik denk dat ik me dan niet in kan houden tegenover die lerares. Het zal wel te hoog gegrepen zijn om haar uit te leggen waarom ze het beter niet kan doen....

Lieve allemaal, een dikke kus vanuit Mombasa!