Alweer een week voorbij!

Jambo!

Alweer een week in Kenia! Ik begin me al behoorlijk thuis te voelen hier. Kenianen zijn echt super lieve mensen, ze helpen je overal mee en zijn heel gastvrij. Laat ik eerst even wat over het weeshuis gaan vertellen. Woensdag waren we alle drie ziek, dus zijn we niet gaan werken. We voelden ons wel heel lullig, maar het was echt geen doen. De wc maakte over(over-over-over) uren, dus we hadden echt niet gekund. Gelukkig was de captain heel begripvol, hij zei zelf al dat het door het nieuwe eten kwam. De dag daarvoor hadden we namelijk in het weeshuis bonen met mais gegeten, ‘kederrie' (die naam zegt natuurlijk al genoeg!). Het ziek zijn bleek een geluk bij een ongeluk, want vanaf nu worden we uitgenodigd om te eten bij de captain. Dat is ook weer een leuk verhaal (sorry als ik van de hak op de tak spring). Donderdag was Leanne nog ziek, Maartje en ik zijn wel gaan werken en toen gingen we dus voor het eerst eten bij de captain. We hadden heerlijke witte rijst met een sausje met kip. We hadden een lekkere portie opgeschept (we hadden best trek) en genoten van de maaltijd, totdat... Maartje haar laatste hap nam, de captain haar bord weg pakte en opnieuw begon op te scheppen (‘we moesten natuurlijk wel voldoende eten'). Ik heb NOG NOOIT zo'n grote berg rijst op mijn bord gehad! En we moesten het uit beleefdheid wel opeten (ik stond echt op ontploffen en toen krijgen we ook nog de slappe lach). Zo veranderde een heerlijke maaltijd in een ware marteling...

Vrijdag hebben we met de kinderen Bingo gespeeld, wat hebben ze genoten! We hadden wat kleine prijsjes meegenomen. Het was even lastig om uit te leggen, de eerste 5 minuten riep iedereen ‘Bingo!' haha. Toen we duidelijk gemaakt hadden dat je alleen mocht roepen als je een hele verticale rij vol had, kon het spel beginnen. De kinderen waren enorm zenuwachtig en opgewonden, heel leuk om te zien! Ik heb leuke foto's gemaakt, ga ze deze week proberen erop te zetten (tot nu toe is dat zoals jullie zien mislukt). 's Middags hebben we de kinderen springtouwen gegeven, waar ze eveneens heel erg blij mee waren. Ze bleven maar springen en lachen. Het is echt geweldig om te zien hoe de kinderen opvrolijken van een simpel complimentje of een aai over hun bol. Het geeft me een heel goed gevoel J Toch denken we dat vijf hele dagen werken in het weeshuis iets teveel is. Er zijn veel oudere kinderen, die zichtbaar behoefte hebben om lekker op zichzelf te zijn (‘hangen' met vriendinnen op het grasveld etc.). We gaan daarom tijdens deze 3 weken werken ook nog wat andere projecten bezoeken (en wie weet ook helpen).

Zaterdag zijn we met de kinderen naar het strand geweest, super leuk! Ik ben wel een paar keer bijna verzopen, omdat er vier kinderen aan m'n nek hingen. Allemaal spetteren, lachen en rennen. Helaas ging het 's middags regenen, waardoor we een tijd moesten schuilen. 's Avonds zijn we met z'n allen bij Christine wezen eten (dit is het hoofd van El Roi, een hele lieve vrouw). Ze is super gastvrij en had heerlijk (en veeeeeel) gekookt. Rijst, aardappels, gehakt, bananen en chapati. Chapati is echt lekker, dat is een soort pannenkoek. Je kan het met van alles eten, zowel zoete als hartige dingen. Helaas kreeg ik na het eten een enorme d-aanval ;) Ik zal het niet in geuren en kleuren vertellen, maar ik was héél blij dat de eerste deur in de gang de wc bleek te zijn!

Vandaag (zondag) zijn we naar de kerk geweest. Het was een enorm gebouw (een soort chique circustent) waarin echt super veel mensen aanwezig waren. Toen we ongeveer 5 minuten binnen waren (je kan gewoon in en uit lopen wanneer je wil), begon de dominee te schreeuwen. Echt heeeeel hard! Ik schrok me dood, maar al snel was ik eraan gewend. Blijkbaar is het hier normaal dat de dominee schreeuwt in plaats van praat. Nadat we met z'n allen gezongen hadden (de Kenianen gingen er helemaal in op!), zijn we weer terug gegaan. 's Middags zijn we naar het strand geweest, eventjes gezond (daarna werd het bewolkt) en toen geshopt! Op het strand zijn heel veel leuke ‘kraampjes' met super leuke dingen. Na het nodige afdingen (wat echt een topsport is hier!), ben ik goed geslaagd. Ik heb ook al wat souvenirtjes gekocht, maar ik ga natuurlijk niks verklappen (goed hè Bauke :D)

We gaan zo meteen uit eten, omdat het de laatste avond is van Iris en Demi. Echt heel jammer, want het is nu super gezellig in het huis. Voor deze week moeten we nog veel leuke activiteiten gaan bedenken, dus wie creatief is: reageer vooral met ideetjes!

Lieve mensen, groetjes en veel liefs vanuit Mombasa en Hakuna Matata! (geen zorgen).

Ons eerste dagje werken...

Lieve allemaal,

Een nieuw berichtje vanuit het vrijwilligershuis. Vandaag zijn we voor het eerst naar het weeshuis geweest. We zouden er om 9 uur zijn, dus we vertrokken om 8 uur vanuit ons appartement. Voor het eerst met z'n drieën op stap, het was best spannend! We zijn meteen in de goede matatu gestapt, later bleek het er ook nog een te zijn met een redelijk rustige chauffeur. Toch waren Leanne en ik behoorlijk misselijk toen we in ‘the town' aankwamen. Daar moesten we een tuktuk (een soort motortaxi) nemen om bij het weeshuis te komen. De ‘captain' (zo wordt de directeur van het weeshuis genoemd, erg apart!) was in geen velden en wegen te bekennen (als deze uitdrukking verkeerd is, ligt het aan Maartje!). We liepen dus maar naar de kinderen toe, die allemaal een beetje terughoudend waren. Logisch ook, want ze hadden nog nooit met vrijwilligers gewerkt (wie weet waren wij wel de eerste blanken die ze zagen). Dit was in tegenstelling tot de kinderen van El Roi school heel anders. Daar hebben we gister even kennis gemaakt. Alle kinderen kwamen naar ons toe gerend en ze hebben serieus wel een half uur voor ons gezongen (lees: keihard liedjes opgezegd). Ze hielden maar niet op haha! De directrice, mama Christina, is een hele aardige vrouw. Dus na gister heb ik zeker ook zin in mijn 6 weken op El Roi!

Maar even terug naar vandaag, de kinderen waren al snel ontdooid. Ze waren allemaal ontzettend gefascineerd door de beugel van Maartje. Allemaal (onbeschaamd) kijken en wijzen naar haar tanden. Toen de bel ging, moesten ze (blijkbaar) naar binnen om te gaan studeren. Ze pakten allemaal boekjes en gingen lezen (de meesten kunnen echt goed Engels!). Na 1,5 uur ging de bel voor de thee-pauze met een stuk brood. Maartje, Leanne en ik gingen natuurlijk braaf een beker thee halen. Deze thee (met heel veel melk) werd geschept uit een plastic emmer, die er niet al te hygiënisch uitzag. Ik moet eerlijk bekennen dat we onze thee hebben verdeeld over een aantal kindjes. Na de pauze moesten ze weer 1,5 uur gaan studeren, maar er is niemand die toezicht houdt dus iedereen doet maar wat. Sommige kinderen gaan heel braaf hun huiswerk doen, terwijl anderen alleen maar rond rennen. Voor ons was het lastig om te beslissen wat we konden gaan doen. De captain had zich nog altijd niet laten zien, en we durfden niet zomaar hun studeertijd te gaan indelen. Gelukkig hebben we aan het eind van de dag wel met de captain gesproken, zodat we nu weten dat we ons ‘own program' mogen maken. We zijn nu hard bezig om allerlei leuke activiteiten te gaan verzinnen voor de komende dagen. Het enige wat we vandaag met de kinderen hebben gedaan, was ballonnen op blazen, die hadden we wel meegenomen. Toen ze de eerste ballon zagen, veranderden ze zowat in wilde beesten. Iedereen moest en zou een ballon te pakken krijgen!! Ze waren er ontzettend blij mee, zelfs de oudere kinderen. Daarna gingen de oudere meiden voetballen, Maartje deed heel stoer (in de volle zon en met blote voeten) mee. Een beetje jammer dat ze de eerste (en waarschijnlijk enige aanwezige) bal over de muur heen trapte haha! Gelukkig kon een lenige jongen over de muur heen klimmen en de bal terugpakken. Het voetballen bleek voor Maartje sowieso niet zo'n succes, want er hangt nu een lap vlees onder haar voet los . Tja, wij mzungu's (blanken) zijn niet gewend om op blote voeten te voetballen! Na het voetballen zijn we maar naar huis gegaan, aangezien Maartje haar voet moest verzorgen en ik mijn buik angstaanjagend hoorde rommelen. De matatu terug was iets ruiger dan de heenweg en bovendien moest ik met samengeknepen billen zitten (ik zal verder niet in details treden, maar mijn eerste diarree ervaring heeft zich zojuist voor gedaan :p).

Nu zitten we lekker in onze tuin wat dingen voor te bereiden voor morgen. We gaan met de oudere meiden ‘Scooby-dooen' (van die armbandjes maken) en met de jongere kinderen tekenen en kleuren. Ik ben erg benieuwd hoe het morgen is, want vandaag was het allemaal nog een beetje onwennig. De captain is heel aardig, maar hij laat (nog) niet echt blijken wat hij van ons verwacht. Het wordt dus veel improviseren en initiatief nemen! J

Ik hoorde dat het in Nederland nu eindelijk lekker weer is, dat is fijn voor jullie! Bedankt voor alle leuke en lieve reacties, het is heel fijn om te merken dat jullie met ons ‘meereizen'!

Veel liefs Mirjam

Ons eerste dagje werken...

Lieve allemaal,

Een nieuw berichtje vanuit het vrijwilligershuis. Vandaag zijn we voor het eerst naar het weeshuis geweest. We zouden er om 9 uur zijn, dus we vertrokken om 8 uur vanuit ons appartement. Voor het eerst met z'n drieën op stap, het was best spannend! We zijn meteen in de goede matatu gestapt, later bleek het er ook nog een te zijn met een redelijk rustige chauffeur. Toch waren Leanne en ik behoorlijk misselijk toen we in ‘the town' aankwamen. Daar moesten we een tuktuk (een soort motortaxi) nemen om bij het weeshuis te komen. De ‘captain' (zo wordt de directeur van het weeshuis genoemd, erg apart!) was in geen velden en wegen te bekennen (als deze uitdrukking verkeerd is, ligt het aan Maartje!). We liepen dus maar naar de kinderen toe, die allemaal een beetje terughoudend waren. Logisch ook, want ze hadden nog nooit met vrijwilligers gewerkt (wie weet waren wij wel de eerste blanken die ze zagen). Dit was in tegenstelling tot de kinderen van El Roi school heel anders. Daar hebben we gister even kennis gemaakt. Alle kinderen kwamen naar ons toe gerend en ze hebben serieus wel een half uur voor ons gezongen (lees: keihard liedjes opgezegd). Ze hielden maar niet op haha! De directrice, mama Christina, is een hele aardige vrouw. Dus na gister heb ik zeker ook zin in mijn 6 weken op El Roi!

Maar even terug naar vandaag, de kinderen waren al snel ontdooid. Ze waren allemaal ontzettend gefascineerd door de beugel van Maartje. Allemaal (onbeschaamd) kijken en wijzen naar haar tanden. Toen de bel ging, moesten ze (blijkbaar) naar binnen om te gaan studeren. Ze pakten allemaal boekjes en gingen lezen (de meesten kunnen echt goed Engels!). Na 1,5 uur ging de bel voor de thee-pauze met een stuk brood. Maartje, Leanne en ik gingen natuurlijk braaf een beker thee halen. Deze thee (met heel veel melk) werd geschept uit een plastic emmer, die er niet al te hygiënisch uitzag. Ik moet eerlijk bekennen dat we onze thee hebben verdeeld over een aantal kindjes. Na de pauze moesten ze weer 1,5 uur gaan studeren, maar er is niemand die toezicht houdt dus iedereen doet maar wat. Sommige kinderen gaan heel braaf hun huiswerk doen, terwijl anderen alleen maar rond rennen. Voor ons was het lastig om te beslissen wat we konden gaan doen. De captain had zich nog altijd niet laten zien, en we durfden niet zomaar hun studeertijd te gaan indelen. Gelukkig hebben we aan het eind van de dag wel met de captain gesproken, zodat we nu weten dat we ons ‘own program' mogen maken. We zijn nu hard bezig om allerlei leuke activiteiten te gaan verzinnen voor de komende dagen. Het enige wat we vandaag met de kinderen hebben gedaan, was ballonnen op blazen, die hadden we wel meegenomen. Toen ze de eerste ballon zagen, veranderden ze zowat in wilde beesten. Iedereen moest en zou een ballon te pakken krijgen!! Ze waren er ontzettend blij mee, zelfs de oudere kinderen. Daarna gingen de oudere meiden voetballen, Maartje deed heel stoer (in de volle zon en met blote voeten) mee. Een beetje jammer dat ze de eerste (en waarschijnlijk enige aanwezige) bal over de muur heen trapte haha! Gelukkig kon een lenige jongen over de muur heen klimmen en de bal terugpakken. Het voetballen bleek voor Maartje sowieso niet zo'n succes, want er hangt nu een lap vlees onder haar voet los . Tja, wij mzungu's (blanken) zijn niet gewend om op blote voeten te voetballen! Na het voetballen zijn we maar naar huis gegaan, aangezien Maartje haar voet moest verzorgen en ik mijn buik angstaanjagend hoorde rommelen. De matatu terug was iets ruiger dan de heenweg en bovendien moest ik met samengeknepen billen zitten (ik zal verder niet in details treden, maar mijn eerste diarree ervaring heeft zich zojuist voor gedaan :p).

Nu zitten we lekker in onze tuin wat dingen voor te bereiden voor morgen. We gaan met de oudere meiden ‘Scooby-dooen' (van die armbandjes maken) en met de jongere kinderen tekenen en kleuren. Ik ben erg benieuwd hoe het morgen is, want vandaag was het allemaal nog een beetje onwennig. De captain is heel aardig, maar hij laat (nog) niet echt blijken wat hij van ons verwacht. Het wordt dus veel improviseren en initiatief nemen! J

Ik hoorde dat het in Nederland nu eindelijk lekker weer is, dat is fijn voor jullie! Bedankt voor alle leuke en lieve reacties, het is heel fijn om te merken dat jullie met ons ‘meereizen'!

Veel liefs Mirjam

We zijn in Kenia!

Mijn eerste bericht uit Kenia, snel he! Ik zit op mijn bed (tevens de bank in het huis) te bedenken hoe ik mijn eerste ervaringen in Afrika op papier ga zetten. We zitten nu met z'n 9en in het huis (er zijn maar 7 bedden), dus Leanne en ik slapen voor twee nachtjes op de bank. Maar ik merk nu dat de bank heerlijk zit, dus vannacht zal ik vast en zeker lekker slapen!

Ik zal beginnen te vertellen over gister, onze dag van vertrek. 29 juli, de datum die al bijna een jaar in mijn hoofd zit. En dan ineens is het zover, we gaan op weg naar het vliegveld in Dusseldorf. Bauke, papa, mama en ik. Lisa en Ernestina waren er helaas niet bij L Lisa zit in Nicaragua en Ernestina moest werken. Bovendien gingen alle inzittenden van onze auto direct verder op vakantie. Pap en mam zijn door gereden naar Frankrijk en Bauke is een paar uur later naar Spanje gevlogen (helaas had ie ook nog vertraging, dus dat was een lange dag voor hem). Het gevoel dat ik gister had is moeilijk te omschrijven. Ik had niet geslapen (sorry Bauk, jij daardoor ook niet!) en was misselijk van de zenuwen, tegelijkertijd was ik nieuwsgierig naar wat me te wachten stond. Op het vliegveld hebben we met z'n allen wat gedronken, strak en trillerig van de zenuwen (ik in ieder geval wel). Het ‘aanhikken' tegen het afscheid was niet fijn, dus besloten we na ongeveer 1,5 uur afscheid te gaan nemen. Leanne begon meteen te snikken, Maartje viel haar al snel bij en daarna kon ik het natuurlijk ook niet meer droog houden. Grappig was dat we allemaal hard moesten huilen, maar toch ook lachen. Het ‘achterom kijken en zwaaien' was echt verschrikkelijk!! Het idee wat we allemaal hadden na het afscheid was: ‘ Waarom deden we dit ook al weer??'.

Onze vlucht is eigenlijk hartstikke goed verlopen. Behalve dat we bijna naar Wenen waren gevlogen in plaats van naar Berlijn. ‘This is your captain speaking, welcome on board. We will fly to Wien (ofzo)'. Dus de stewardesses lachen en toen kwam de piloot erachter dat we naar Berlijn moesten. Deze goede voorbereiding van de piloot gaf ons natuurlijk een veilig gevoel!! De overstap in Berlijn, 4,5 uur wachten, viel hartstikke mee. Ik kreeg er steeds meer zin in!

Aangekomen in Mombasa moesten we ons visum gaan regelen. Wij gingen natuurlijk eerst even rustig naar de wc, waardoor we helemaal achteraan de rij stonden (en uiteindelijk 1,5 uur moesten wachten). Toen we 3 minuten in de rij stonden, vielen alle lichten uit. Haha een passend begin! Onze bagage was netjes meegereisd, dus het vliegveld konden we verlaten. We werden opgehaald door twee Peters, die ons en onze bagage naar het Doingooodhouse brachten. De reis naar het appartement was heftig, het verkeer is ontzettend druk, chaotisch en gevaarlijk! Ze rijden sowieso aan de linkerkant van de weg (Leanne ging doodleuk achter het stuur zitten toen ze op de passagiersstoel wilde plaatsnemen haha!), daarnaast lijken er ook geen verkeersregels te bestaan. Iedereen haalt elkaar in en snijdt elkaar af, op de meest ongelukkige momenten. Daarnaast lopen er ook nog heel veel mensen op straat, naar alle huisjes en winkeltjes die langs de weg staan. Het was een drukke bedoeling, met veel rotzooi en armoede langs de weg. We waren alle drie duidelijk onder de indruk.

De dag is eigenlijk omgevlogen. We kregen een leuke ontvangst van de vrijwilligers die er al zitten. Met Marjanke, Demi, Iris zijn we een hapje gaan eten en hebben we wat boodschappen gedaan. We wonen drie minuten van een internet-cafe en een grote supermarkt af, dat is wel super handig. Daarna zijn we naar het strand geweest, bij een hotel. We hebben lekker gezond en gezwommen, het lijkt hier wel vakantie! ;) Twee vrijwilligers hadden hun afscheidsuitje met de kinderen van hun klas, ze gingen met z'n allen zwemmen in de zee. Het was geweldig om alle kinderen zo vrolijk te zien, ze genoten met volle teugen! Raar om te horen dat de meeste van deze kinderen nog nooit in de zee waren geweest.

Toen ik de kinderen zo vrolijk en blij zag genieten van de zee, kreeg ik opeens ontzettend veel zin in ons werk hier. Ik hoop dat ik de komende drie maanden bij heel veel kinderen een zelfde grote glimlach op hun gezicht kan krijgen. Daar ga ik in ieder geval heel erg mijn best voor doen!!

Nou, ik ga zo maar eens proberen te slapen (heb ik maar weinig gedaan de afgelopen twee dagen). Morgen hebben we nog een relax-dagje; maandag krijgen we een rondleiding door Mombasa en waarschijnlijk beginnen we dinsdag op het weeshuis. Ik heb er heel veel zin in en ga me voor de volle 100 procent inzetten!

Heel veel liefs vanuit Mombasa!

Nog 4 nachtjes slapen...

Het aftellen is voor mij nu echt begonnen, nog 4 nachtjes slapen en dan is het zover: samen met Maartje en Leanne vertrek ik naar Kenia! De plannen zijn (ten opzichte van een maand geleden) iets veranderd. We zullen de eerste vier weken gaan werken in Mombasa's Childrens Home, een weeshuis met 60 kinderen van 0 tot 18 jaar. Dit weeshuis is onderdeel van het Leger des Heils en wordt gerund door een echtpaar. De kinderen hebben in augustus vakantie, waardoor we heel veel leuke dingen met ze kunnen gaan doen! Daarna zullen Maartje en Leanne op een basisschool gaan werken voor kinderen met een beperking, Port Reitz school. Ik zal op een andere basisschool gaan werken, El Roi school. De tien werkweken zullen we verblijven in het vrijwilligershuis van Doingoood.

Ik ben ongeveer al twee weken lang mijn koffer aan het inpakken/uitpakken/inpakken. Sinds vandaag zit ie vol (tenminste, ik geloof dat ik alles heb...). Mijn halve koffer zit vol met allerlei speelgoed voor de kinderen daar, zoals springtouwen, klei, rekenspelletjes en kralen. Helaas mogen we maar 20 kilo meenemen, dus erg veel kan er niet mee. Maar we zijn van plan om ter plekke ook nog allerlei leuke dingen te gaan kopen. We kunnen dan ook eerst kijken waar het meeste behoefte aan is. Dit is mogelijk doordat we met z'n drieeën veel geld hebben ingezameld.

Nu alles geregeld is en ik langzamerhand iedereen gedag aan het zeggen ben, komt het toch wel erg dichtbij.. Ik vind het heel spannend, maar heb er ook erg veel zin in. Het is lastig om me voor te stellen dat ik echt weg ga en hoe het daar zal zijn. Ik ben heel erg benieuwd naar wat ik allemaal ga meemaken en ik zal mijn ervaringen zoveel mogelijk met jullie delen. Mijn volgende verhaal is waarschijnlijk al afkomstig uit Kenia, spannend!!

Liefs Mirjam

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Mirjam