Vakantie...

Lieve iedereen,

Vandaag schrijf ik mijn verhaal met een raar gevoel. Het werken in Kenia zit er op voor mij. Na tien drukke, intensieve en super leuke weken heb ik dan nu ‘vakantie'. Het voelt heel gek, omdat de tijd heel snel is gegaan. Als ik terug denk aan alle geweldige dingen die we (tot nu toe!) hebben meegemaakt, weet ik zeker dat dit een reis is die ik nooit ga vergeten.

Het is een beetje een chaos in mijn hoofd en we hebben drukke weken gehad, dus ik denk dat ik jullie heel veel ga vergeten te vertellen. Maar ik zal mijn best doen... Vorige week vrijdag hebben we geluncht met de man van het World Food Program, Daniel. Helaas waren we met teveel mensen om het warenhuis te bezoeken, dus we hebben alleen over zijn werk hier gepraat. Hij is in de kampen in het noorden van Kenia geweest, waar alle vluchtelingen uit Somalië zitten. De situatie is er ontzettend slecht. De mensen in de vluchtelingenkampen schijnen het echter nog een stuk beter te hebben dan de Kenianen die er buiten wonen. Het was erg interessant om zijn verhaal te horen. Hij werkt er nu een jaar en zal er nog 2 jaar werken. Het is nu natuurlijk een hele drukke periode, omdat er ontzettend veel voedsel wordt gestuurd vanuit allerlei landen. Dit komt allemaal aan in de havens van Mombasa, van waaruit het vervoerd wordt naar de kampen in het noorden.

Zaterdag hebben we meegedaan aan een sponsorloop om geld op te halen voor vrouwen met borstkanker. Een lerares op onze school heeft zelf borstkanker gehad en is er gelukkig (dankzij goede medische hulp) van genezen. Zij is nu actief in een stichting die geld ophaalt voor vrouwen met borstkanker die hun eigen behandeling niet kunnen betalen. Voor een operatie betalen de vrouwen 130.000 shilling (dat is ongeveer 100 euro), daarna moeten ze nog chemotherapie (à 30.000 shilling per behandeling), radiotherapie en medicijnen voor 5 jaar betalen. Jullie snappen natuurlijk dat de meeste Keniaanse vrouwen deze bedragen niet op kunnen brengen. Nadat we dit verhaal van haar hadden gehoord, besloten we om mee te doen aan de sponsorloop. We konden er spullen kopen (zoals t-shirts en pennen), waarvan het geld dan naar de stichting gaat. Het was een hele leuke belevenis, want het was best groots op gezet. Met een grote groep mannen en vrouwen hebben we ongeveer 1,5 uur door de straten van Mombasa gelopen. We hadden zelfs een fanfare en politie om het verkeer tegen te houden. Ik vind het ontzettend goed dat deze vrouwen (ze noemen zichzelf de survivors) zich inzetten voor andere vrouwen. Maartje, Leanne en ik hebben dan ook besloten om 50.000 shilling (ongeveer 400 euro) aan deze prachtige stichting te doneren. We zijn met Dorah (de lerares) naar de bank gegaan en hebben het geld laten storten. Wat trouwens niet echt soepel verliep, omdat je met een pinpas maar 10.000 shilling per keer kan opnemen (hier kwamen we achter nadat we het bij 4 verschillende banken hadden gevraagd). Dus moesten we vijf keer pinnen en vervolgens een uur in de rij staan om het geld te laten storten op de goede rekening. Maar het was alle moeite waard, ze waren zo ontzettend blij!!

De laatste werkweek is snel voorbij gegaan. Donderdag zijn we met onze klas naar Haller park geweest (de dierentuin waar we ook al met het weeshuis waren geweest). Het was een drukke bedoeling, met alle kleine kindjes en ook nog 4 rolstoelen die geduwd moesten worden. Maar de kinderen hebben er ontzettend van genoten! Alleen de matatu-rit naar het park toe bleek al heel speciaal voor ze. De meeste kinderen zijn denk ik nog nooit voorbij hun eigen wijk geweest. Ze waren zo blij en het was super gezellig. Eigenlijk zijn alle kinderen uit onze klas leuk, het zijn echt schatjes! Ook deze kinderen ga ik niet vergeten, ze zijn allemaal zo bijzonder. Allemaal hebben ze iets bijzonders, wat ze zo speciaal maakt!

Wat ook leuk is om te vertellen is dat we deze week allemaal portretfoto's van de kinderen uit onze klas hebben gemaakt. We hebben zeg maar voor schoolfotograaf gespeeld. Deze foto's hebben we af laten drukken en vandaag (tijdens ons afscheid) aan elk kind hun eigen foto gegeven. Ze waren zo blij, echt ongelooflijk! Heel trots lieten ze de foto's aan iedereen zien (voor de meeste kinderen was dit denk ik de eerste keer dat ze een foto van zichzelf zagen). Verder hebben we er vandaag een lekkere feestdag van gemaakt. We hadden chipsringetjes gevonden in de supermarkt, waarmee we een chips-ketting hebben gemaakt. Eerst gezellig knutselen en het daarna (en stiekem natuurlijk ook tijdens) lekker oppeuzelen. De kinderen waren dol enthousiast!

We kregen ook nog een officieel afscheid, waarbij alle leraren bij elkaar geroepen werden. Allemaal bedankwoordjes en speeches van verschillende mensen, waarbij ik natuurlijk weer meerdere malen een brok in mijn keel kreeg. We hebben met z'n allen Keniaanse thee gedronken en we hebben een doek als afscheidscadeautje gekregen. Ook werden we hartelijk bedankt voor de 2 rolstoelen die we gedoneerd hebben. Het zijn rolstoelen voor kinderen met spina bifida (zij voelen vaak niet goed aan wanneer ze naar de wc moeten), waarbij er een gat zit in de zitting. Hierdoor kunnen de kinderen gemakkelijk en sneller naar de wc. Dit is een stuk hygiënischer en makkelijker voor de begeleiding. De rolstoelen hebben we gister besteld en ze zijn vandaag aangekomen. Helaas waren we net weg van school, dus we hebben ze niet meer gezien. Maar er zijn nog twee Nederlandse vrijwilligers op Port Reitz en die gaan een paar foto's voor ons maken.

Het is een gek idee dat we nu klaar zijn met ons werk hier, maar ik heb toch ook wel veel zin om lekker vrij te zijn. We gaan van maandag tot en met donderdag op safari (HEEL VEEL ZIN IN!) en daarna gaan we nog een keer het weeshuis bezoeken, relaxen op het strand en een dagtrip naar Wasini Island. Op deze dagtrip gaan we snorkelen, proberen dolfijnen te spotten en een grot bezoeken waar ze vroeger slaven in verborgen. We hebben dus nog allemaal leuke dingen in het vooruitzicht! En dan is het alweer tijd om naar huis te gaan..... De tijd is voorbij gevlogen!

Er volgt vast en zeker nog een laatste verhaal vanuit Kenia en daarna kan ik jullie lekker alles in het echt vertellen! Heel veel liefs en tot snel!

Port Reitz en het weekend

Lieve allemaal,

Hier weer een berichtje uit Mombasa. Heel erg bedankt voor alle lieve reacties, dat heeft me echt goed gedaan! Ondertussen voel ik me weer helemaal goed en ben ik weer lekker aan het werk. Laat ik maar gewoon verder gaan waar ik ongeveer gebleven was. Dat is dus vorige week donderdag, toen ik een dag met Maarten (een nieuwe vrijwilliger) ben mee geweest naar zijn project. Hij werkt op Vilwakwe, een school waar ik al een keer eerder was geweest. De school had echter binnen 2 weken een hele transformatie ondergaan, vanwege hoog bezoek van een Amerikaanse ambassadeur! De houten wanden waren vrolijk geschilderd en ook de scheidingswanden tussen de lokalen zagen er een stuk beter uit. Ik heb een dagje meegelopen op deze school, het is echt een super leuk project! Natuurlijk maakte ik direct een vergelijking met El Roi, en wat word je hier dan goed begeleid! De school is goed georganiseerd, heeft een leuk team van leerkrachten en denkt super goed na over de toekomst. Toen ik er was heb ik in baby-class geholpen en ben ik mee wezen gymen. De kleintjes moesten na het eten gaan slapen (wie niet met z'n ogen dicht lag, werd zelfs bedreigd met straf!). Uiteindelijk, toen iedereen rustig lag, zag het er super schattig uit!! Het hoofd van de school, madam Mary, is een super lieve en enthousiaste vrouw. Bovendien neemt ze haar school heel serieus en denkt ze heel goed over alles na. Ik heb in de tijd dat ik hier ben de school al zien verbeteren. En dat zegt hier in Kenia genoeg!

Vrijdag ben ik voor het eerst naar mijn nieuwe project geweest, Port Reitz. Het is een grote school, dus de eerste dag was voor mijn vooral een beetje rondkijken. De school bestaat uit twee nursery klassen (kinderen zijn hier 5 of 6 jaar oud), class 1 till 8 en twee special klassen. In deze special klassen zitten kinderen met meervoudige beperkingen, die niet in een normale klas kunnen functioneren. De andere klassen bestaan uit een mix van kinderen zonder -en met beperking. Er lopen veel kinderen rond met een waterhoofd, met verlammingen aan de benen of met een mentale beperking. Mijn eerste dag was leuk, al was het nog wel een beetje onduidelijk waar ik precies wilde gaan werken. Daar ben ik nu, na een volle week werken, wel helemaal uit. Ik help, samen met Maartje, in een nursery-class. We staan naast de Keniaanse lerares, waardoor we veel individuele hulp kunnen geven aan kinderen. Met name de kinderen met een (lichte) beperking kunnen dit goed gebruiken. De lerares heeft anders namelijk 29 kinderen in haar eentje, waardoor ze niet genoeg aandacht kan besteden aan elk kind. De kinderen zijn super leuk en heel leergierig. Ze krijgen al Engels en rekenen, waar wij ze goed mee kunnen helpen. Naast het helpen van de lerares geven we ook af en toe zelf een lesje. Deze week hebben we bijvoorbeeld een fruitles gegeven, zodat de kinderen verschillende soorten fruit leren kennen en ook nog wat vitamines binnen krijgen. Ook hebben we ‘handenarbeid' gedaan, ze moesten van klei de cijfers 1 t/m 10 maken (wat de kinderen echt bijzonder leuk vonden!). Al met al zit ik nu goed op mijn plek. Nursery-class voelt nu echt al een beetje als mijn eigen klasje en ik begin me natuurlijk alweer lekker te hechten aan de kids (wordt weer leuk dat afscheid...). Grappig is wel dat onze lerares gister even tussen neus en lippen door vertelde dat ze volgende week de hele week afwezig is. Wat dus betekent dat Maartje en ik het alleen zullen moeten doen volgende week. Een hele uitdaging, maar we hebben er zin in!

De lerares van nursery-class vind ik trouwens ook even het vermelden waard. Zij vormt namelijk echt een uitzondering ten opzichte van de leraressen die ik tot nu toe in Kenia heb meegemaakt. Ze gaat zo leuk met de kinderen om! Ze doet veel aan herhaling (‘wat hebben we vandaag ook alweer geleerd?'), ze geeft kinderen een beurt in de klas en ze geeft super veel complimentjes. Zo leuk om te zien! Wanneer een kind een goed antwoord heeft gegeven, klappen we met z'n allen voor hem/haar. De samenwerking met deze lerares gaat daarom ook erg goed en het is gezellig in de klas.

Dat was ongeveer mijn ‘werk-update', nu moet ik jullie nog even bijpraten over het weekend. Vorige week zaterdag is Jane (de vrouw uit het weeshuis) bij ons op bezoek geweest. Ze heeft ons Keniaanse kookles gegeven, wat echt super leuk was! Daarna natuurlijk met z'n allen lekker gegeten en de recepten opgeschreven. Het wordt een hele uitdaging om dit in Nederland na te gaan maken! Jane is ongeveer de hele dag gebleven en we hebben lekker bij gekletst. Ze vertelde dat de kinderen in het weeshuis ons erg missen en dat we echt nog een keer langs moeten komen (wat we zeker ook gaan doen!). Ook hebben we haar wat filmpjes en foto's laten zien van het weeshuis, wat ze heel erg leuk vond. Vooral als ze zelf te zien was op een foto moest ze heel hard lachen!

Zondag was onze relaxdag, lekker zonnen bij het Reef-hotel. Na een paar uur zonnen kwam er een entertainmentman langs met de vraag of we mee gingen naar aquarobics, maar natuurlijk! We liepen enthousiast naar het zwembad, om vervolgens te zien dat we terecht kwamen in een groep toeristen met een gemiddelde leeftijd van 40 (dit lijkt laag, omdat wij het gemiddelde naar beneden haalden). Ons gezonde kwartiertje begon leuk in een grote kring met wat springoefeningen. Al snel gingen deze individuele oefeningen echter over in koppeloefeningen. Ik vormde een koppel met een grijze fransman van ongeveer 65 jaar (die niet wist hoe snel hij een koppel met een jonger meisje moest vormen). SHIT! Het enige voordeel was dat onze buikspieren (lees: lachspieren) goed getraind zijn. Bij een oefening waarop we met de ruggen tegen elkaar moesten staan en dan gaan lopen (met de ander dus op je rug) lach ik helemaal dubbel van het lachen. Maartje kwam voorbij op de rug van een brede keniaanse vrouw, Maarten op de rug van een oude vrouw (de echtgenote van mijn partner waarschijnlijk) en Leanne (de geluksvogel!) op de rug van de gespierde en gebruinde instructeur. De aquagym bleek dus wat anders dan we ons voorgesteld hadden, maar was zeker wel hilarisch!

Nu is het alweer zaterdagavond. Vandaag zijn we bij Bettie op bezoek geweest. Ze woont, samen met haar 2 kinderen, in een kamer van ongeveer 4x3 meter. Er ligt alleen een matras op de grond, stoelen had ze speciaal voor ons geleend van haar buurman. Het is wel weer even confronterend om te zien hoe sommige mensen hier leven. Gelukkig heeft het huis wel stevige stenen muren met afsluitbare deuren, dus wat dat betreft is het een goed en veilig huis. Bettie had soja melk voor ons gemaakt, waar ze heel trots op was. Haar kinderen hadden een brief voor ons gemaakt met een super lieve tekst. Het was bijzonder om bij Bettie op bezoek te zijn en ze heeft er zelf denk ik ook van genoten. Ze nodigde ons uit om nog een keer met haar mee te gaan naar de kerk, maar hier hebben we ons toch maar heel beleefd onderuit gepraat...

Laat ik, voor de verandering, maar weer afsluiten met mijn programma. Deze week staan Maartje en ik dus alleen voor de klas, ik ben benieuwd hoe het gaat. Maandag ga ik ook nog even bij El Roi op bezoek. Vrijdag hebben we een afspraak met Daniel, een Nederlandse man die we bij toeval zijn tegen gekomen. Hij woont nu een jaar in Mombasa en werkt voor het World Food Program. Vrijdag gaan we met hem lunchen en daarna laat hij ons het ‘warenhuis' zien, waar alle goederen worden opgeslagen. Het lijkt me heel interessant om zijn verhaal te horen!

Dit was mijn verhaaltje weer voor vandaag. Hopelijk gaat alles goed met jullie aan de andere kant van de wereld!

Veel liefs Mirjam

Een moeilijke keuze

Lieve allemaal,

De afgelopen 1,5 week was voor mij erg moeilijk. Na een lastig begin op El Roi, dacht ik vorige week dat ik het wel vol zou houden. Toch merkte ik dat ik in het weekend continu met mijn hoofd bij de school zat. Ik was dingen aan het verzinnen om te doen, zodat ik het beter naar mijn zin zou krijgen. Ik kon het niet los laten en ik had dan ook geen zin om maandag weer te beginnen.

Ik had in het weekend bedacht dat ik een soort telrekjes met de kinderen wilde maken, die ze kunnen gebruiken om te rekenen. Ik had grote foam-kralen mee, die ze op een flexibel stokje moesten rijgen. Vooral voor de kinderen die veel moeite hebben met rekenen, leek het me een goed idee. Maandag gingen we deze rekjes maken en daarna gebruiken met rekenen. De eerste twee sommen werden de rekjes inderdaad gebruikt, maar al snel vielen de kinderen terug op hun oude methode. Ik bleef stimuleren om het rekje te gebruiken, maar als armband bleek het veel interessanter te zijn.

Ik vind het moeilijk om uit te leggen waarom ik maandag eveneens weer met een rotgevoel thuis kwam. Ten eerste luisteren de meeste kinderen nog steeds niet (sommigen omdat ze brutaal zijn, sommigen omdat ze me niet begrijpen). Orde krijgen in de klas lukt me dan ook amper, waardoor het een chaos blijft. Kinderen slaan elkaar erg vaak op een dag, elke keer geef ik ze er weer straf voor. Alleen lijken mijn straffen totaal niet aan te komen (is ook wel een beetje logisch als je het vergelijkt met de lichamelijke straffen die ze waarschijnlijk gewend zijn). Ik voel me vaak voor aap staan, omdat de kinderen toch blijven doen wat ze willen. Ik voelde me echt machteloos, vooral omdat ik zo mijn best deed. Ik zat er maandag dus weer flink doorheen en ik had mezelf voorgenomen om dinsdag alleen maar leuke dingen te gaan doen met de kinderen. Ik had een leuke Bingo voorbereid en 's middags wilde ik gaan gymen met de klas. De Bingo snapten ze nog steeds niet, al leken ze het wel leuk te vinden. Maar de gym van 's middags was echt een totale ramp. Ik had spellen voorbereid, waarbij ik zo min mogelijk in het Engels hoefde uit te leggen. Maar het leek wel of de kinderen niet mee wilden doen, ze waren continu aan het klieren en vechten. Ik ben best wel gewend aan klierende kinderen, maar ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik had alles uit de kast gehaald en nog wilde het niet lukken!! Ik voelde me rot en alleen, ik kon niet wachten tot de dag afgelopen was.

De communicatie met de kinderen verloopt zo slecht dat ik het gevoel heb alsof ik ze niks duidelijk kan maken. Uitleg en complimentjes, maar ook waarschuwingen en straffen, komen niet aan. Daarnaast is het niveau in één klas zo ontzettend groot dat klassikaal werken eigenlijk geen zin heeft. Voor de ene helft is het dan namelijk veel te makkelijk, terwijl de andere helft geen idee heeft waar je mee bezig bent. Ook individueel werken met kinderen is geen optie als je alleen bent, want dan gaan alle andere kinderen hun eigen gang. Daarnaast is er slechts één boek Engels, zodat de kinderen ook niet alleen kunnen werken. Ze moeten opdrachten van het bord overschrijven en hierdoor is het vrijwel onmogelijk om les te geven op verschillende niveaus. Als ik nou 3 maanden de tijd had gehad, was het me misschien gelukt om hier een oplossing voor te vinden. Maar nu zag ik dat absoluut niet zitten.

Toen ik dinsdagmiddag terug was in het appartement heb ik, samen met mijn lieve moeder, besloten om toch te stoppen bij El Roi. Tot nu toe ben ik elke dag terug gekomen met een verdrietig gevoel en zo wil ik niet mijn laatste 4 weken doorbrengen. Terwijl ik de kinderen probeerde te helpen, ging ik er zelf eigenlijk een beetje aan onderdoor. Toch was het nemen van deze beslissing echt niet makkelijk voor me. Christine, het hoofd van de school, rekende op me en bovendien voelde het alsof ik faalde. ‘Waarom lukt het me nou niet?' vroeg ik mezelf steeds af. Ook voelde ik me een aansteller, omdat er tenslotte al meer vrijwilligers op deze school al geweest. Ik moest voor mijn gevoel kiezen tussen de kinderen en mezelf.

Gisteravond heb ik Peter, de lokale coördinator, gebeld om mijn verhaal te doen. Hij schrok natuurlijk wel even, maar ging er heel goed mee om. Ik vond het erg moeilijk om het te vertellen. In het Nederlands zijn mijn redenen al zo moeilijk te begrijpen, laat staan dat ik ze in het Engels moet uitleggen. Vandaag heb ik met Christine gepraat en ze vatte het heel goed op. Ik was zo zenuwachtig, maar ze leek helemaal niet boos of teleurgesteld. Ze is hartstikke dankbaar dat ik er even ben geweest en hoopt me nog een keer te zien. Ik kreeg vandaag dan ook mijn afscheidsliedjes en ik heb de kinderen getrakteerd. Christine staat erop dat ik nog afscheidstekeningen van de kinderen krijg, dus die komen nog als het goed is.

Op dit moment voel ik me aan de ene kant opgelucht, maar ik voel me ook een afhaker. Die kinderen hebben zo hard een lerares nodig en dan ga ik weg. Ik vind het heel moeilijk en moet mijn eigen beslissing eigenlijk nog accepteren. Toch denk ik ook dat de kinderen niet veel aan mij hadden op deze manier. Ik voelde me niet op mijn gemak en dat zullen ze vast en zeker gemerkt hebben. Als het goed is begin ik maandag op Port Reitz school, waar Leanne en Maartje al werken. Het is een hele grote school, waar ze veel hulp kunnen gebruiken. Vooral het geven van individuele aandacht aan gehandicapte kinderen is daar belangrijk. Ik heb erg zin om een ‘nieuwe start' te maken, ook als is het maar voor 3 weken.

Het was moeilijk om mijn gevoelens van de afgelopen week te beschrijven, het is ook niet helemaal goed gelukt! Voor degenen die van leedvermaak houden is het nog wel leuk om mijn lichamelijke conditie te beschrijven (die op dit moment ook niet al te best is haha!). Als ik namelijk in de spiegel kijk, zie ik een gezicht met een dikke zumba-lip van de koortsblaren en een mooi blauw/paars dik oog. Het ziet er werkelijk waar niet uit! Dat oog heb ik trouwens te danken aan een rennend jongetje die me per ongeluk een kopstoot gaf.

Nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte, ik hoop dat jullie het enigszins kunnen begrijpen.

Lieve groetjes vanuit Mombasa

El Roi

Lieve allemaal,

Onze vrije week hebben we afgesloten met een weekendje Diani Beach. Ik zal zo snel mogelijk foto's op mijn facebook zetten, dan hoef ik niks meer te vertellen! Prachtige blauwe zee, met een spierwit strand. We hadden geluk met het weer (dit is de laatste 2 weken sowieso een stuk beter), dus we hebben lekker geluierd.

Maandag voelde als een soort nieuw begin. Maartje en Leanne vertrokken om half 8 naar Port Reitz school, terwijl ik een uurtje langer kon slapen. Om half 9 vertrok ik vol goede moed naar mijn nieuwe project: El Roi school. Toen ik eraan kwam was er slechts 1 lerares aanwezig, het schoolhoofd (Christine) bleek ziek te zijn. De lerares zei tegen me dat ik class one moest doen, uiteraard heb ik haar opdracht netjes uitgevoerd. Toen ik de klas in kwam, was het een chaos. Er lagen overal schriften, de kinderen renden door de klas en niemand was bezig met de sommen die op het bord stonden. Ik probeerde de kinderen stil te krijgen, wat me niet goed lukte. Al snel had ik door dat hun Engelse taalbeheersing zeer gering was. Ik vond het verschrikkelijk moeilijk om mezelf verstaanbaar en duidelijk uit te drukken. De sommen op het bord bleken voor de meeste kinderen veel te hoog gegrepen. Ze schreven zomaar wat getallen op, zodat ze konden zeggen ‘teacher, I am finish'. Om 10 uur hadden ze pauze, tot 11 uur. Ik wist niet zo goed wat ik moest doen en voelde me erg alleen. Na de pauze wilde ik met de kinderen gaan tekenen. De opdracht was om jezelf te tekenen en vervolgens met de klas te raden wie welke tekening had gemaakt. De kinderen bleken echter niet erg enthousiast, waardoor de moed mij ook al snel in de schoenen zakte. Ze luisterden niet naar me en ze begrepen me niet. Ook had ik een poster gemaakt met ‘regels', die ik belangrijk vond. Bijvoorbeeld dat ze elkaar geen pijn mogen doen (wat ik regelmatig zag gebeuren). Het was de bedoeling dat de kinderen deze lijst zouden aanvullen met dingen die zij belangrijk vonden. Ik heb kinderen nog nooit zo onnozel zien kijken, ze snapten geen bal van mijn bedoeling! Achteraf gezien was dit natuurlijk ook veel te hoog gegrepen. Het zijn misschien kleine dingen die niet lukten, maar ik voelde me erg rot de eerste dag. Het leek of alles mislukte, ik voelde me alleen en ik had geen zin meer.

Gelukkig voel ik me nu een stuk beter. Dinsdag zag ik er erg tegenop om te gaan, maar na veel lieve aanmoedigingen van mijn ouders, Lisa, mijn oma en Bauke ging ik ervoor! Mijn tweede dag viel ontzettend mee, de kinderen waren al een stuk leuker. Ik heb geholpen met rekenen en ik heb een les Engels gegeven. Wel schrik ik nog steeds enorm van het lage niveau van deze kinderen. Er worden sommen op het bord geschreven die ze moeten maken, maar er wordt totaal geen uitleg of feedback gegeven. Hierdoor snappen de kinderen niet wat ze doen en schrijven ze lukraak getallen op. Mijn geduld wordt erg op de proef gesteld (zelf 2+3 kunnen ze nog niet uit hun hoofd), maar het geeft me een heerlijk gevoel wanneer ik kleine verbeteringen zie. De kinderen rekenen de simpelste sommen (bijvoorbeeld 4+1) uit, door het tekenen van 4 rondjes + 1 rondje en dan het totaal te tellen. Moet je nagaan hoe lang het duurt voordat ze 15+6 hebben opgeteld. Ik ben aan het proberen het niveau (van sommen en dergelijke) een stuk naar beneden te brengen, zodat de kinderen gaan begrijpen wat ze doen. Ook heb ik de plaatsen van de kinderen veranderd. Alle jongens zaten bij elkaar in een hoek, de meiden aan de andere kant. Oftewel: chaos! Ik heb naambordjes op de tafels geplakt, zodat iedereen nu een vaste plek heeft. Het gaat stukken beter nu!

Er is een jongen waar ik me erg zorgen om maak. Hij komt totaal niet mee in de les (nog erger dan alle anderen) en kan volgens mij nog niet eens zijn eigen naam schrijven. Hij zit vaak verdrietig voor zich uit te staren, omdat hij niet weet wat hij moet doen. Zelfs wanneer ik hem makkelijke taakjes geef en hem help, komt er vrijwel niks uit. Ik heb dit al aan Christine aangegeven, zij vertelde me dat zijn moeder het niet goed vindt dat hij een klas lager gaat. Maar ik vind het zo sneu voor die jongen! Hij snapt er geen bal van, beleefd er totaal geen lol aan en wordt elke keer geconfronteerd met zijn ‘onkunde'. Een betere situatie om faalangst te ontwikkelen bestaat volgens mij niet. Ik ga dan ook proberen een kleine oplossing voor dit probleem te zoeken, zodat Saidi zich fijner gaat voelen op school.

Nu ik bijna een week op El Roi heb gewerkt, heb ik mezelf al zien veranderen. Mijn geduld is enorm gestegen, mijn houding is iets meer ‘pole pole' en ik geniet nog meer van lachende, lerende en trotse kinderen!

Veel liefs!

Veel te vertellen...

Hoi allemaal,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geschreven, dus ik heb dan ook veel te vertellen (en waarschijnlijk vergeet ik dan nog de helft). Laat ik beginnen bij vorige week woensdag, de dag dat we de eerste groep kinderen mee hebben genomen naar Hallerpark. Dit is een soort dierentuin (niet zo groot als in Nederland hoor). We hadden afgesproken dat wij voor de lunch zouden zorgen, dus we hadden 20 broden gekocht en meegenomen naar het park. Terwijl wij op de kinderen aan het wachten waren, kwam er een lief schattig aapje bij ons kijken. Heel leuk natuurlijk, allemaal meteen foto's maken. Minder leuk was dat hij steeds dichterbij kwam (en steeds geïnteresseerder naar onze broodtassen keek). Toen hij plotseling wel héél dicht bij was, maakten Maartje en ik een beweging om hem weg te jagen. Helaas maakten we weinig indruk en werd de aap een beetje agressief. Wij natuurlijk (zoals het echte meiden betaamt) gillend weggerend en de tassen laten staan, waardoor de aap rustig een hele zak brood mee kon nemen de boom in. Sindsdien ben ik toch iets minder gecharmeerd van apen, ze kunnen echt eng zijn! Verder hebben we de hele dag lekker in het park rondgelopen, de kinderen genoten met volle teugen. We kregen een rondleiding langs vissen, slangen, nijlpaarden en nog veel meer dieren. Uiteindelijk mochten we zelf giraffen voeren, een hele belevenis natuurlijk! Sommige kinderen vonden het doodeng (ze hebben een gigantische tong), anderen wisten van geen ophouden. Donderdag hebben we eigenlijk dezelfde dag gehad (ja, zelfs inclusief het voorval met de aap!!), alleen met een andere groep kinderen. Het was echt een leuk uitje, leuk om te zien hoe de kinderen genieten van het ‘buitenshuis' zijn.

Woensdagavond zijn we uit eten geweest met onze huishoudster, Bettie, en haar kinderen. Ze hadden hun mooie kleren aangetrokken voor deze speciale avond. Haar kinderen (een zoon van 5 en een dochter van 7) waren erg verlegen, maar vooral de jongen ontdooide al snel. We hebben lekker gegeten en gezellig gekletst. De kinderen vertelden dat ze nog nooit in een supermarkt waren geweest, wat wij ons natuurlijk bijna niet kunnen voorstellen op die leeftijd! Als ‘toetje' hebben we ze dan ook meegenomen naar de supermarkt. Ze kregen allebei een eigen kinderkarretje en mochten een pakje drinken en een snoepje uitzoeken. Daarna natuurlijk netjes zelf afrekenen (met ons geld uiteraard). Het was geweldig om te zien hoe de kinderen, Wisdom en Allbright, hun ogen uitkeken. Ze genoten ervan om in een supermarkt rond te lopen, moet je nagaan! Bettie vertelde de volgende dag dat ze maar niet konden stoppen met praten over de leuke avond.

Vrijdag was het dan de dag van ons afscheid op Mombasa Children's Home. We hadden slingers en ballonnen gehaald om de ruimte wat te versieren. Natuurlijk ontbraken de cakejes (inclusief kaarsjes), drinken en een klein afscheidscadeautje niet. Van de captain hadden we de avond ervoor gehoord dat de kinderen een fashion-show voor ons georganiseerd hadden, we waren heel benieuwd! 's Ochtends hebben we met alle kinderen het lokaal versierd en na de lunch begon het ‘officiële programma'. We kregen een bedank-speech van de captain, die ons ook een certificaat uitdeelde. Daarna hebben de kinderen voor ons gezongen, allemaal verschillende liedjes. Ik had al een paar keer een brok in mijn keel moeten wegslikken, toen ik zelf een woordje moest zeggen. Natuurlijk hield ik het weer niet droog en was mijn praatje daardoor aan de korte kant (wat ook niet geheel slecht uitkwam, gezien mijn Engelse niveau). Hierna kon de modeshow beginnen en het was werkelijk geweldig! Alle meiden waren opgetut en de jongens hadden hun stoerste kleren aangetrokken. Als echte catwalk-professionals liepen ze het lokaal op en neer. Er zijn filmpjes gemaakt, dus jullie kunnen meegenieten als ik weer in Nederland ben. Na deze gezellige en vrolijke dag, kwam dan toch het moment dat we afscheid moesten nemen. We hebben alle kinderen persoonlijk gedag gezegd, bij de één was dat lastiger dan bij de ander. Vooral de jongere kinderen hadden het er erg moeilijk mee. Twee meisjes begonnen heel hard te huilen toen we weggingen, dat was zo vreselijk! Ik zal deze kinderen nooit vergeten en ik denk dat ik ze ook echt wel ga missen!

Ondertussen, ook niet geheel onbelangrijk om te vertellen, waren we erachter gekomen dat alle scholen tot 5 september dicht zijn. Wat dus betekent dat we deze week vrij zijn. Hier hadden we niet op gerekend, dus we hadden in principe niet zoveel te doen. Na veel overleg met de coördinator hier, hebben we besloten om te helpen met het schilderen van de Bombululu school. Het gebouw was wit met tekeningen en is (sinds vandaag) mooi lichtblauw met een grijze onderkant, de kleuren van het schooluniform. We hebben drie dagen geschilderd, met hulp van wat jongens, en het resultaat mag er best wezen. Ondanks dat Kenianen het niet heel nauw nemen met nette randjes en knoeien op de vloer haha!

Mijn blog wordt dit keer een beetje lang, sorry daarvoor. Toch zijn er nog twee dingen die ik jullie niet wil onthouden. We waren uitgenodigd door een vrouw van het weeshuis om zaterdag bij haar op bezoek te komen. Ze kwam ons ophalen in de stad en samen zijn we naar haar huisje gereden. Het was meer een hutje (gelukkig wel met stenen wanden), met een dak van golfplaten. Dat was wel even schrikken. Deze vrouw, Jane, werkt al 21 jaar in het weeshuis en voelt zich dus een soort van moeder voor de kinderen. Het is geweldig hoe zij over haar werk praat, haar droom is om ooit zelf een weeshuis te beginnen. Ze heeft daar alleen het geld (nog) niet voor. We hebben er van 11 tot 4 gezeten en het was super gezellig. Haar zoon en dochter waren er ook, waarmee we veel gekletst hebben. Ze hebben heerlijk voor ons gekookt, we werden echt verwend! En ook al heeft ze het zelf niet breed, er mochten ook 5 buurtkindjes mee komen eten. Jane is een ontzettend lieve vrouw met een hart van goud! We gaan haar zeker nog een paar keer opzoeken.

Het laatste wat ik graag nog met jullie wil delen, is ons bezoek aan de kerk. Bettie had gevraagd of we met haar mee wilden naar de kerk, dat zou ze heel fijn vinden. Natuurlijk zeiden we ja, en zondag om half 9 kwam ze ons ophalen. Om 9 uur arriveerden we bij de kerk, de dienst was buiten onder een grote tent. Wat een belevenis, maar ik vond het verschrikkelijk. Ze hebben (zonder overdrijven) van 9 tot 11 aan één stuk door gezongen (zeer weinig afwisseling, één lied duurde ongeveer 20 minuten). Alle mensen stonden, sprongen, huilden of lagen op de grond. Het was echt een chaos, de mensen waren zo vol in aanbidding. Er vielen mensen neer, die vervolgens naar voren werden gedragen en daar neergelegd. Na 10 minuten kwamen deze mensen dan weer bij en gingen ze weer terug naar de menigte. Ik vond het echt vreselijk, de sfeer was beangstigend en ik wilde eigenlijk zo snel mogelijk weg. Helaas konden we pas om 13.15 uur weg (terwijl het toen nog niet eens was afgelopen!). Achteraf ben ik wel blij dat ik het heb meegemaakt, maar op het moment zelf voelde ik me verschrikkelijk! Gelukkig hebben we die zondag ook nog wat leuks gedaan, namelijk met de kinderen van Bettie naar het strand. Bettie wilde graag nog in de kerk blijven, ze vroeg of wij haar kinderen mee wilden nemen. Ze waren nog nooit op het strand geweest (terwijl ze er zo dichtbij wonen!), dus hebben we ze meegenomen. Het was geweldig, wat hebben ze genoten! We hebben uren in het water gespeeld en toen Bettie uit de kerk kwam, wilden ze niet meer mee naar huis. Het gaf me een geweldig gevoel om deze twee kinderen zo'n leuke middag te geven J

Nou, nu ben ik echt uit verteld denk ik. Ik kan nog wel veel meer vertellen, maar dan wordt het wel heel langdradig (bovendien neemt de kans dat mensen mijn blog gaan lezen dan aanzienlijk af). Ik hoop dat alles ook goed gaat in Nederland, nog precies 7 weken en dan kom ik weer terug!

Veel liefs van mij

Weekendverslag

Zoals beloofd een verhaaltje over ons weekendje weg naar Lamu. Ik ben blij dat ik dit nog met jullie kan delen, aangezien de heenreis nogal gevaarlijk was (zéér zachtjes uitgedrukt!). Ik zal proberen om het jullie zo goed mogelijk te vertellen, zodat jullie je kunnen voorstellen hoe bang we af en toe waren. We moesten om half 6 weg uit ons appartement, het was nog pikkedonker. Maartje en ik zaten (voor het eerst) voor in de Matatu, wat opzich al niet echt fijn was. Iedereen rijdt hier standaard met grootlicht en we hadden natuurlijk weer een stoere uitslover als chauffeur. Gelukkig zijn we de ritjes naar ‘Town' ondertussen wel gewend, dus na 5 minuten zaten we alweer rustig te kletsen. Om 6 uur kwamen we aan bij de opstapplaats van de bus, een half uur te vroeg. Er stonden twee bussen van Tawakal (onze maatschappij) klaar : een gammele en een hele gammele. Wij natuurlijk duimen dat de beste voor ons zou zijn, maar natuurlijk bleek het tegenovergestelde waar. Na een half uur uitlaatgassen in te hebben geademd, mochten we de bus in (om vervolgens nog een half uur op vertrek te wachten). Het was erg duidelijk dat we vertrokken, want toen de motor startte klonk het alsof er 10 scooters (met verwijderde geluidsdemper) langskwamen en was de hele straat zwart van de rook. De bus rammelde verdacht veel en de rit was (ondanks de gladde geasfalteerde weg) behoorlijk hobbelig. We kwamen dan ook tot de conclusie dat er minstens één band lek moest zijn, dat de vering totaal naar de ***** was en dat dit wel eens onze laatste busrit ooit zou kunnen worden. Tot overmaat van ramp hield de chauffeur zich ook niet echt aan de snelheid en leek hij er een sport van te maken om in te halen op de gevaarlijkste momenten. Gelukkig kwamen we al snel op wat rustigere wegen, zodat de kans op een frontale botsing enigszins afnam. Na ongeveer 3 uur rijden, hielden de verharde wegen op en begonnen de zand weggetjes. Een volle blaas, een weg boordevol enorme gaten en een kapotte bus is niet bepaald een fijne combinatie, het was VERSCHRIKKELIJK. Een leuke bijkomstigheid was dat de ‘hoedenplank' (die plank boven je hoofd waar je tassen op kunt leggen) aan één kant half los liet. Hierdoor moest je bij elk kuiltje (en dat waren er dus nogal wat) op je hoede zijn dat die plank (inclusief de nodige kilo's aan bagage) niet op je hoofd terecht kwam. Wonder boven wonder hebben de plank, en alle passagiers, de busrit overleefd.

Aangekomen bij het water, moesten we een veerboot naar het eiland nemen. Het was een kwartiertje varen en we werden hartelijk (lees: zéér hartelijk) ontvangen. Er kwamen allerlei proppers op ons af, die ons naar een mooi hotel wilden leiden. Om gek van te worden!! Uiteindelijk een fijn hotel gevonden (voor 8 euro per nacht, inclusief ontbijt). De rest van de middag hebben we even rondgelopen door de steegjes (met allemaal lieve ezeltjes) en daarna lekker uit eten geweest. Zaterdag hadden we een tripje geboekt, we hebben gezeild en gevist. De hele dag gevaren, geprobeerd vissen te vangen (wat mij natuurlijk niet gelukt is), een bbq gehad en op het strand gelegen. Het was een heerlijke dag! 's Avonds werden we erg spontaan uitgenodigd door Captain Dolphin (de jongen van onze trip) om met hun mee te eten op straat. Het is Ramadan, dus ze hadden de hele dag nog niks gegeten en gedronken. We hebben wat lekkere hapjes geproefd, waarna hij ons uitnodigde om het hoofdgerecht bij zijn familie te komen eten. We hadden een beetje gemengde gevoelens over deze uitnodiging en hebben uiteindelijk toch maar nee gezegd (door middel van een leugentje om eigen best wil).

Zondag hadden we om 11 uur de bus terug. We waren allemaal mentaal ontzettend goed voorbereid op weer zo'n helse rit, waardoor de terugreis enorm meeviel! Of misschien was het gewoon de betere staat waarin de bus verkeerde. Toch waren we allemaal wel erg moe toen we thuis aankwamen en zijn we (zoals gewoonlijk) weer lekker vroeg gaan slapen.

Vandaag zijn we naar Blessed Camp geweest, een plek waar ik al iets over verteld heb. Hier leven Lepra-patiënten met hun kinderen en familie. Het is een hele bijzondere plek, met heel veel lieve mensen. Het medische team was er vandaag om de wonden te verzorgen en om jiggers te verwijderen. Jiggers zijn zandvlooien die in je huid kruipen en daar eitjes gaan leggen. Alle kinderen lopen er op blote voeten, waardoor ze deze beestjes ontzettend snel oplopen. Zoals jullie weten, ben ik niet echt een held op het gebied van medische behandelingen. Toch heb ik gekeken naar de wonden en de plekken waar de jiggers zaten (een hele overwinning). Het zag er echt heel naar uit. De kinderen met jiggers moesten eerst een half uur in een desinfecterend badje zitten met hun voeten, waarna de jiggers (inclusief de eitjes) weggesneden werden. Hiernaar heb ik niet gekeken, want zelfs de andere meiden vonden het erg vervelend. Eén jongen had het heel erg en moest heel hard huilen tijdens de behandeling. Het was echt niet leuk om te zien, zoals jullie begrijpen. Het ergste is nog dat de jiggers op zich redelijk makkelijk te voorkomen zijn. Als de kinderen schoenen zouden hebben (of zich alleen elke dag goed zouden wassen), dan maken de jiggers veel minder kans. Gelukkig hoorden we vandaag van een vrijwilliger daar dat er woensdag een zak met 70 schoenen komt, zodat de meeste kinderen schoenen krijgen. Hopelijk scheelt dat een hoop jiggers en pijn voor deze kinderen! Verder hebben we nog een rondleiding gekregen op Blessed Camp. De fundering van de nieuwe school (waarvoor ik onder andere geld heb gedoneerd) is klaar en deze week komt er materiaal voor de muren en het dak. Ook is er een nieuw gebouw gemaakt voor de medische behandeling (dit gebeurt nu bij mooi weer onder een boom en bij slecht weer gebeurt het niet). Al met al is het een erg mooi project, met heel veel mogelijkheden!

Als laatst wil ik nog even zeggen dat ik blij ben met alle leuke en lieve reacties. Ik heb hopelijk betere methoden dan slaan Harold! Eén lerares slaat er namelijk wel (hoorde ik van een vrijwilliger die er nu zit), totdat de kinderen krijsen en huilen. Ik hoop niet dat ik dit mee ga maken, want ik denk dat ik me dan niet in kan houden tegenover die lerares. Het zal wel te hoog gegrepen zijn om haar uit te leggen waarom ze het beter niet kan doen....

Lieve allemaal, een dikke kus vanuit Mombasa!

Vol programma!

Hoi iedereen!

Weer een berichtje uit het verre Kenia. Ik heb veel om te vertellen: Mamba-village, het waterpark, een dagje alleen naar het project, dag meelopen op El Roi, de Dance-battle en onze planning (misschien niet verstandig om meteen zo'n lange opsomming te geven, in verband met snel-afhankende mensen :p). Laat ik beginnen met onze lekkere weekend-dag, zondag. 's Ochtends zijn we naar Mamba-village geweest, een park met krokodillen, slangen, spinnen en mooie bloemen en planten. Natuurlijk waren en mzungu-prijzen en local-prijzen, waar tussen een verschil van 400 shilling zit. We konden voor de local-prijs naar binnen, mits we konden aantonen dat we vrijwilligers zijn. Uiteraard hadden we geen brief van Doingoood bij ons, dus zijn we maar even snel heen en weer gereisd, waardoor we toch nog de korting kregen (ja, we blijven Hollanders he!). Het park was erg leuk, we kregen een rondleiding door een gids die ons zoveel mogelijk vertelde. Er leven maarliefst 10.000 krokodillen in dat park, waaronder Big Daddy (die echt gigantisch is!). Op facebook heb ik al foto's geplaats (hier is het nog steeds niet gelukt helaas), die laten zien dat ik baby-krokodillen op mijn hoofd heb gehad en een python om mijn nek (jaaaa echt!). Nadat we allemaal een stukje krokodillenvlees hadden geproefd (voor de liefhebbers: een lekker combinatie tussen kip en kibbeling), gingen we op weg naar het waterpark om lekker te relaxen. We hebben er de hele middag gelegen, gegleden van glijbanen en gezwommen. Wonder boven wonder hadden we de hele dag mooi weer!

Na dit lekkere weekend was het weer tijd voor onze ‘werkweek'. Maartje en Leanne gingen maandag en dinsdag mee met een medisch team, die lichamelijk beperkte kinderen opzoeken en helpen. Daardoor ging ik maandag alleen naar het project, best een beetje spannend. Maar het is een erg leuke dag geworden, ik heb met ze getekend (en hiermee het lokaal versierd) en natuurlijk de wekelijkse bingo! Met wat kinderen gesproken over ons afscheid van volgende week (met natuurlijk een goodbye-party) en de meesten lieten goed blijken dat ze het erg jammer vinden dat we weggaan. Ik kijk zelf ook al best tegen het afscheid op, ik ga de kids daar zeker missen! Dinsdag ben ik met Ashley mee geweest naar El Roi, de basisschool waar ik straks 6 weken ga werken. Dat was wel even schrikken (wat lesgeven betreft). De kinderen krijgen bijvoorbeeld 1,5 uur de tijd om 10 woorden van het enkelvoud in het meervoud te zetten. De helft zit te klieren en verveelt zich dood, er zit totaal geen uitdaging in. Daarnaast vechten ze veel in de klas, iets waar ik een hekel aan heb! Ik heb me al wel voorgenomen dat ik ga proberen in 6 weken (wat toch best een behoorlijke tijd is om dat te proberen) een iets meer gestructureerd lesprogramma te maken. Iets meer uitdaging voor de ‘slimmeriken' en meer uitleg voor de achterblijvers. Het zal wel lastig worden, maar ik zie het als een uitdaging en heb er zeker zin in! Ik wil sowieso voor elkaar proberen te krijgen dat ze niet meer slaan en elkaar uitlachen. Wens me succes.... ;)

Vandaag was het dan de dag van de Dance-battle! Na het nodige gedownload en geregel van Keniaanse liedjes, hadden we alles compleet. De kinderen konden 's ochtends oefenen, na de lunch zou de wedstrijd beginnen. We hadden een heuse presentatrice, die alles goed had voorbereid. Natuurlijk geen verrassing, maar wat kunnen ze hier toch goed dansen!! Het lijkt wel of al die billen een eigen leven leiden hier, wat een ritmegevoel. Om jaloers op te worden! Zowel de meiden als de jongens deden het geweldig, we hebben genoten van alle voorstellingen. Natuurlijk hadden we ook weer een prijsje geregeld, voor de nummers 1, 2 en 3. Later nog lekker door gedanst en gekletst. Eén van de medewerksters, Jane, heeft ons uitgenodigd om volgende week zaterdag bij haar op bezoek te komen. Het is een hele lieve vrouw en ze waardeert het heel erg wat wij doen. ‘De kinderen hebben een geweldige vakantie dankzij jullie, God bless you!'.

Als laatste op mijn blog-programma van vandaag: onze planning. Morgen gaan we met de kinderen naar het strand, yes mijn zwempak weer aan! Vrijdag vertrekken we voor een weekend naar Lamu, hier had ik al over verteld. De bus is intussen geregeld, we vertrekken om half 7 's ochtends en het is ongeveer 6 uur rijden. Maandag gaan we naar Blessed Camp, een ander project van Doingoood. Dit is een dorp waar Lepra-patienten leven met hun kinderen, ze zijn afgezonderd van de bewoonde wereld. Het schijnt heel indrukwekkend te zijn. Woensdag en donderdag nemen we de kinderen mee naar Haller Park (een soort dierentuin) en vrijdag is ons afscheidsfeestje alweer. Dan zit het eerste project er alweer op, gaat snel hoor! Ook zijn we van plan om onze huishoudster, Bettie, volgende week mee uit eten te nemen. Het is een schat van een vrouw en ze heeft al een paar keer heerlijk voor ons gekookt. Ze is erg arm, dus het leek ons een leuk idee om haar mee te vragen.

Dit was het weer voor vandaag (en ik denk ook voor de rest van de week, dus ik hoop dat jullie genoten hebben :p). Succes voor degene die volgende week weer naar school moeten (LISA :p) en natuurlijk ook voor degene die al aan het werk zijn:)

Lieve groetjes van mij!

Jambo!

Jambo!

Alles goed in het koude kikkerlandje? Ik wilde regenachtige Nederland zeggen, maar dat zou stom zijn want hier regent het ook veel! Ja echt waar, bijna elke dag. Van de droogte in de hoorn van Afrika is hier niks te merken. Gelukkig maar, want dat had de situatie wel erg heftig gemaakt denk ik. Nu is het al vaak slikken, traantjes ophouden en doorgaan. Bij ons in het weeshuis hebben de kinderen het erg goed, maar gister zijn we naar een ander project geweest (Vilwakwe school) waar straatkinderen naar school gaan. Het is een schooltje met 5 lokaaltjes van ongeveer 3 bij 4 meter, waar 320 kinderen over verdeeld worden. Dit zijn er dus soms meer dan 50 in één ruimte, echt bizar! Riette, een vrijwilliger (en tevens huisgenoot) had gister daar haar afscheid. Wij zijn mee geweest om de school te bekijken. Ik vond het een hele bijzondere dag, de kinderen kwamen op ons afgestormd toen we aankwamen en lieten ons vervolgens de komende 6 uur niet meer met rust. Ze waren allemaal zo enthousiast en blij dat wij er waren! We hebben twister en memorie met ze gespeeld, hartstikke leuk. Daarna werden we uitgenodigd voor het ‘girls-forum', hiervan vindt wekelijks een sessie plaats. Alle (oudere) meiden van de school komen dan bij elkaar voor een soort vergadering waar ze belangrijke/interessante dingen bespreken. Deze bijeenkomst vond ik heel speciaal om mee te maken. De lerares (Madam Mary) vertelde dat ze vorige week met z'n allen hadden besloten (na een lange discussie) dat de meiden gewoon naar school moesten komen als ze ongesteld waren. Vrijwilligers hadden gezorgd voor de nodige sanitaire voorzieningen, waardoor de meisjes zich kunnen verschonen. Absurd om mee te maken dat er op het onderwerp ongesteldheid hier een grote taboe heerst. Vervolgens ging madam Mary de meiden waarschuwen voor de vakantie, de gevaarlijkste periode van het jaar. Met name voor mannen werden de meiden gewaarschuwd, jaarlijks ‘verloor' de school één meisje in de vakantie door zwangerschap. Op een leuke en speelse manier (met toneelstukjes over hoe jongens meiden versieren) maakte de lerares duidelijk dat de meiden op moeten passen. Ze moeten leren om nee te zeggen, hun eigen lichaam te beschermen en respecteren en om hun droom na te leven. Ik vond dat madam Mary dit op een hele bijzondere manier deed. Daarna werd er nog volop gezongen en gedanst voor (en met!) ons. Ontroerende liedjes over armoede, aids en het geloof. Ik heb meerdere keren mijn tranen moeten inslikken! Ik denk dat ik deze school nog vaker ga bezoeken, ik vond het een mooie plek met heel veel bijzondere mensen.

Vandaag zijn we naar het strand geweest (ja het blijft toch ook een beetje vakantie), helaas ging het ook vandaag weer rond een uur of 1 keihard regenen. Nu zitten we thuis, vanavond lekker met z'n allen uit eten! Morgen gaan we naar Mambo-village, een soort dierenpark met krokodillen en slangen (waarvan het de bedoeling is dat je ze vasthoudt enzo...). We zullen zien! Voor de rest hebben we al wat leuke uitstapjes gepland staan, zoals volgend weekend naar Lamu. Lamu is een klein eilandje met heel veel cultuur en geschiedenis. Er mogen geen auto's rijden, alleen maar ezels. Ik ben benieuwd! Onze safari staat ook al bijna vast, we gaan waarschijnlijk van 10 tot 14 oktober (lijkt ver weg, maar de tijd vliegt hier!).

Bedankt voor alle reacties met ideeën trouwens! Het heeft zeker geholpen, want het blijft lastig om elke dag met iets leuks te komen. Alys, ik heb levend memorie gedaan (HET WAS EEN RAMP!). De kinderen wisten sowieso niet wat gewoon memorie was en daarnaast hadden we een veel te grote groep. Ze snapten er geen snars van en zagen er al helemaal niet de lol van in haha! Maar ik vond het een super leuk idee, dus ik denk dat ik het op het basisschooltje nog een keer ga proberen. Woensdag hebben we een voetbaltoernooi gehad met de oudere kinderen, dat was echt super leuk! We hadden poules gemaakt, prijsjes gekocht en natuurlijk frisdrank voor in de rust. De kinderen vonden het erg leuk en wat waren ze fanatiek!! Volgende week gaan we een ‘Dance-battle' houden (alle kinderen zijn hier soepel in hun heupen, om jaloers op te worden!), dus we zijn wel benieuwd naar de danspasjes. We hebben intekenlijsten opgehangen, zodat ze zich in groepjes (of alleen) kunnen opgeven. Wij zijn de jury en let the best dancers win! J

Verder heb ik op dit moment geloof ik niet zoveel te vertellen, dus ik ga maar weer afsluiten. Hoop dat alles goed gaat met jullie!

Veel liefs!